Racerapport Mizuno Halfmarathon Amsterdam

MizunoEndeleg var dagen komen. Eg var veldig mykje mindre nervøs denne gongen enn før tidlegare løp, naturleg nok. På grunn av skaden, har fokuset vore på å trene forsiktig, og sørge for at eg skulle klare å fullføre. Eg visste jo det var ein viss fare for at eg måtte bryte, dersom smertene kom tilbake. Natta før løpet drøymde eg at eg måtte bryte, og ikkje fekk medalje. Eg vakna heilt i frå meg. Kva om eg ikkje ville klare å fullføre!? Då merka eg at det å berre fullføre dette løpet ville bety mykje for meg.

Vi møtte opp i god tid. Været hadde vore upåklageleg heile helga, men akkurat då vi skulle gå frå hotellet, byrja det å regne. Det var berre lett duskregn, men likevel litt irriterande. Så kom i tillegg vinden. Jaja. Vi stod og hutra litt under tak, prøvde å drikke og gå på do. Det var greit med doar, ein del kø, men luksus samanlikna med Paris halvmarathon der det var sånn 10 doar fordelt på 5000. (No kidding.) MEN: og det er eit stort MEN: Dei hygeniske tilhøva var under ein kvar kritikk. Ikkje vann å vaske seg med på doen eller utanfor, heller ingen sprit eller noko som helst. Det var dritekkelt! Eg stod desperat og tørka meg på nokre halvvåte busker etter kvart besøk. Prøvde å ikkje ta på noko, og ikkje ta meg i ansiktet. Æsj. Det var rett og slett ikkje bra i det heile. Eit under hvis ingen vart alvorleg sjuke etter denne helga.

Tilbake til løpet. Strategien min var klar: Eg skulle springe SAKTE. Veeeeeldig SAKTE. Og det klarte eg. Låg på 5:20 dei første km, så litt raskare etter 5 km, då låg eg nærare 5:00 nokre km, så ned igjen på 5:20/ 5:30. Eg måtte heile tida kjenne etter om eg hadde vondt. Prøve å holde tilbake. Men mest av alt var eg lukkeleg. Eg var i Amsterdam, eg var i ferd med å springe min 5. og siste halvmarathon for i år, og det kjentes heilt fantastisk. Eg vinka, smilte og storkoste meg heile vegen.  Litt knoting på drikkestasjonane før eg skjønte systemet: Borda med energidrikk kom først, så vann. Brukte svampane vi fekk til å vaske henda. Det gjorde godt…Litt etter 10km fekk eg i meg ein Winforce, og vann. På ein av drikkestasjonane klarte eg å kaste eit halvfullt glass fra meg OPPÅ bordet med drikke. Sorry! Eg bomma…Skulle treffe under…

 

Det gjekk seint...Men det var planen!

Det gjekk seint…Men det var planen!

Løypa var flat og fin. Noko heilt anna enn Knarvik, for å sei det sånn. Masse folk, og god stemning. Temperaturen var kanskje 14-15 grader, litt vind, pittelitt regn, men eigentleg heilt optimalt. Møtte for første gang ikkje den berømte veggen, og vart eigentleg ikkje sliten før dei siste 2km. Då byrja eg å kjenne det i hoftene, knærne, ja…Over alt, eigentleg. Men tross alt. Eg hadde ekstremt få km i beina før dette. Ingen imponerande tider å syne til. Offisiell tid på 5km var 27:48, og 10km vpå 56:05min (langt bak pers, såklart), og Sluttid: 02:00:34. Jada. Kunne nok tatt inn dei 34 sek ein eller annan plass, men det spelar inga rolle: Eg fullførte! 🙂 Og best av alt: Foten fungerte heilt fint, både under løpet og etterpå. Som sagt før: Av og til er lukka betre enn forstanden…

FinishHahaha. Såg nok litt sliten ut her ja. Men for ei oppleving å springe inn på Olympiastadion til fullsette tribuner, og så vart eg intervjua ved målgang og vist på storskjerm! Wuhu! :p

Etterpå var det rett på hotellet, ein LAAANG dusj, så rett ut for å spise…

 

Medalje! SÅ nøgd!

Medalje! SÅ nøgd!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s