Open water-svømming

  I 2013 framstod symjing utandørs som absurd og alt for kaldt for meg. Men så fekk eg meg ein våtdrakt, og vips så var eg i gang.
Jaja, no har eg støtt på nokre hinder innimellom, men med tålmod, kurs, byte av våtdrakt og litt fram og tilbake, så må eg no seie at eg elskar å symje ute. Denne veka har eg lagt bak meg over 4500meter ute, og det føles berre så utruleg bra. Kven skulle trudd?

Den største aha-opplevinga kom nok då eg fekk meg ny våtdrakt. Eg hadde ei grei drakt frå Zone3, men då eg byrja i 2013 vog eg ca. 8kg meir enn då eg stod på startstreken til Os triathlon i 2014. Drakta var rett og slett blitt for stor! Og det er verkeleg ikkje bra. Eg har lese ein plass at det mest utfordrande med å finne våtdrakt, er å tørre å kjøpe ei som er LITEN nok.  

Nervøs før start i for stor våtdrakt

 

Så det var verkeleg revolusjonerande å få på seg drakta eg no brukar frå Blueseventy: 

 Etter størrelsestabellen er den litt knapp for meg, men i følge symjetrenaren sit den veldig bra. Den er mildt sagt eit h… å få på seg, men når den er på, sit den som eit skudd. Og eg merkar ingenting til den under svømminga. Eg har blitt VELDIG glad i den!

Til tross for eit crawlekurs og mange timar i basseng, har eg enno ikkje blitt nokon flink symjar. Men eg håpar og trur at det kjem seg. Det er uansett deilig å svømme ute, for drakten gir deg så mykje oppdrift at det ikkje spelar så stor rolle om du er ein dårleg symjar. Så til alle som føler dei er håplause til å crawle inne i basseng: Få deg ein våtdrakt og prøv deg ute. Du er sannsynlegvis ikkje så dårleg som du trur!

Eg har også blitt kvitt “panikken” min i vannet *bankibordet*, mykje takka vere svømmetrenar Knut i BTC. Eg måtte rett og slett byrje å puste betre ut under vann. Eg har både pusta ut og inn over vann, og då får eg for lite luft ut, og pustinga vert heilt overfladisk, slik at eg har begynt å hyperventilere. Så no tek eg innimellom nokre ekstra tak før eg pustar, slik at eg er sikker på at eg får ut nok luft, og kan fylle godt på med ny.

Eg har også sett ein del instruksjonsvideoar på nettet, og prøver å bli flinkare med armtak osv. Men her har eg nok litt å gå på. Eg er berre så utruleg nøgd med å ha overvunne panikken, og endeleg føler meg som fisken i vannet (jaja, nesten i alle fall…)

Det er i alle fall godt å vite at eg har distansen inne. No er det berre om å gjere å få opp tempoet. Eg sym framleis aaaalt for seint. Håpar eg klarar å få opp tempoet litt før Axtri, slik at eg får dei ekstra minutta til syklinga. (Alle monner drar!)

 

Vannet ved Krohnegården i solskin.

 
Ei anna utfordring, er temperaturen. Det har jo ikkje vore den varmaste sommaren, så vannet er ganske så kaldt for tida. Eg tykkjer det er heilt greit no, men eg er bekymra for Axtri. Noko seier meg at det kjem til å bli KALDT i fjorden i år. Rekordstore snømengder i fjellet, og manglande sommarvarme gjer jo sitt til å halde temperaturen nede…

Eg tykkjer ikkje det er så ille når eg først kjem i gang, men merkar det fort når eg stoppar opp, og når eg kjem på land. Neoprensokkar hjelper. Eg har eit par frå Huub som har funka veldig godt, men no får eg gnagsår av dei, så eg må ha meg eit par nye. Hanskar brukte eg før, men har slutta det sidan det ikkje er lov i konkurranse. (Greit å førebu seg mest mogleg reelt…) Eg brukar også alltid to badehetter, samt øyreproppar. Det hjelper. Eg må nok også bruke neoprenhette på Axtri, men det må eg øve meg meir på. Den har stropp under halsen, og det gir meg kjensla av å bli kvalt…Håpar dette også har betra seg no når panikken er vekke.

Så tips til deg som vil symje ute: Få deg ein god våtdrakt som PASSAR. Sjekk bruktmarkedet! Mange illusjonar som har gått i dass, så mykje nesten ubrukt til sals.

Ellers treng du omtrent berre det som du ellers brukar til symjing: Badehette, symjebriller (ikkje nødvendig med utandørsbriller, men kan vera greit. Litt smak og behag.), øyreproppar om du treng det (kan være lurt i kaldt vann), neoprenhette, neoprensokkar, og eventuelt neoprenhanskar er også valfritt, men kan være greit på kalde dagar. (NB: Sokkar er lov i konkurranse, men det er ikkje hanskar.) 

Det er også kjekt å ha ei gps- klokke som målar distanse, men har du ikkje dette, kan du måle opp distansen på google maps i ettertid. Då veit du i alle fall sånn ca. kor langt du har svømt. Eller hiv deg på ein midtlivskrise-mann som har gått i gadget-fella. Han loggar sannsynlegvis både tid, fart og distanse.

Det viktigaste av alt, er at du aldri må symje åleine. Få med deg ein venn eller tre, eller meld deg inn i ein klubb. BTC har masse uorganisert utandørssymjing no om sommaren.

Lukke til!

Ferietrening

  Nylagt asfalt rett oppom huset til mor og far passa jo perfekt for bakkeintervallar. 🙂 
Det er ferie, og kvile står på menyen. Samtidig må eg jo førebu meg på det h… eg skal gjennom i august. 

Syklinga er jo det eg må prioritere, diverre klarar eg ikkje meir enn 20-30 min før kneet berre hyler i protest. Skal inn å få sjekka om det er noko som kan gjerast med innstillinga på sykkelen, håpar det er så enkelt som det. 

  
Kneet er ellers heilt fint. Kjenner lite til det under jogging og fjellturar, sjølv om det protesterer bittelitt i nedoverbakkane.

Har valgt å køyre overgangøkter denne veka. Sykla intervallar i motbakke, så ein joggetur i middels tempo etterpå. Greit å venne beina til overgangen sykkel-løp. I dag vart det ein roleg sykkeltur på ca. 12km, dei siste km ganske bratt oppoverbakke.
Så vart det ein roooooleg joggetur på ca. 7 km innover i Henjadalen. Kjenner at kroppen framleis prøver å protestere når eg setter opp tempoet, litt sånn: “Skru på bremsene, no skal ho tvinge oss med på ein ny Ironman!” Så eg er vel kanskje ikkje heilt restituert enda, eller så er det berre kroppen som spelar meg eit puss…

  Planen var jo å ta meg nokre turar på Bjørgahaug. Men det går det jo jammen meg kyr! Mini vart livredd i går, og sjølv var eg noko skeptisk. Vi gjekk roleg oppover, og brått høyrer vi busker som knakar og ei vanvittig rauting. Eit besøk på ein gard på New Zealand for mange år sidan, lærte meg at enkelte kyr faktisk er onde. Så…No more Bjørgahaug på meg! Ok. Kanskje…Men då må eg jammen kvinne meg opp eit par hakk. Har ikkje lyst å få panikk oppi der, eg kunne finne på å kasta meg utfor ei skrent.

 Fekk også testa ut den iskalde Sognefjorden i dag. Fullstendig dekka av neopren, riktignok. Våtdrakt, sokkar, hanskar og to badehetter. Det vart ikkje lange turen. Klokka nekta å registrere distanse i dag, det var litt bummer. Men det var uansett ein kort tur. Det var rett og slett for kaldt. Og verre blir det i Aurland! I tillegg vart eg angrepen av måker. For det var ungar der. Flott det!
Kryssar fingrane for at eg får tilpassa sykkelen min i morgon, slik at kneet berre på magisk vis blir bra. 🙂

Ellers har det sjølvsagt også vore tid til kos:

 

Fresvik

  

Frøys hus

    
  
 

Axtri (AurlandExtremeTriathlon)

  Restitusjon og kvile er viktig. Men så er det berre det at det er 30 dagar att til Axtri…
Som de kanskje kan sjå: 1900 meter symjing i iskald Sognefjord, ca. 98km rett opp og rett ned, rett opp og rett ned (over Aurlandsfjellet til Lærdal og tilbake) og så ca. 21km springing/gange opp Aurlandsdalen og målgang på Østerbø. Det vil sei, om du faktisk klarar cut off-tiden på sykkel og får lov til å springe opp. Eg har fått mine tvil…

Eg er så utruleg treig på sykkel. All den tiden eg i fjor/år skulle bruke på sykkel, vart brukt til mykje anna rart. Så eg er omtrent like dårleg å sykle som før. Samtidig er eg nok flinkare i bakkar enn på flatmark. (Fordelen med å ha vokse opp litt oppi høgda. Ikkje mykje flate strekningar…)

  Ein “kosetur” opp på Aurlandsfjellet førre veke, avslørte det eg frykta. Kilometertiden min er for lav til å klare cut off-tiden! Så her må det jobbast…Men det er jo særs begrensa kva ein får gjort på 30 dagar. I tillegg må eg jo kvile innimellom også…
Menmen. Eg skal prøve. Og eg skal gjere mitt beste. Det hadde vore fantastisk å få krysse mållinja på Østerbø, men per i dag er eg faktisk usikker på om det kjem til å gå.

I tillegg konstaterer eg at kneet mitt ikkje likar sykling. Det går fint å springe, men sykkel er utelukka. Prøvde å snike meg til nokre bakkeintervallar i dag, men måtte gi meg etter ein halvtime. Då ville ikkje kneet meir. Men løpeturen etterpå gjekk greit.

  Jaja. Om eg ikkje kjem meg opp Aurlandsdalen i august, har eg i alle fall vore der ein gong i år. Og satsar på eit par turar til før sjølve løpet. 🙂

Ironman 70.3 Haugesund fullført

  
Det er nesten umogleg å setje ord på opplevingane førre helg. Det var berre kaos. Eg var kjempenervøs i dagesvis. Pakkingen vart unnagjort på fredag med dobbelt- og trippelsjekking. Livredd for å gløyme noko. 

 Vi skulle reise tidleg laurdag, og eg sov knapt den natta. Alt kokte i hovudet. Morgonen kom, og vi tok det med ro på turen nedover. Hadde bestemt oss for å stoppe undervegs, og sykle nokre kilometer av løypa, ein plass mellom 40-60km. Det var gull verdt på løpsdagen!

Vi åt litt lønsj, prøvde å slappe av. Sjekka inn, fekk startnummer osv. Eg hadde jo det beste startnummeret 🙂 

 Eg var LITT stressa av alle posane og alt kaoset og alt som skulle sorteres og leveres. Heldigvis vart alt grundig gjennomgått på race-briefingen. Då fekk eg roa meg litt. Det var rart å levere alt og sjekke inn sykkelen, men eg måtte jo berre stole på at alt var under kontroll og at alt ville ligge der dagen etter.

På kvelden var det middag med BTC-gjengen. Veldig koseleg! Kjekt å få snakka med andre som var omtrent like nervøse som meg. Vi kom oss tidleg i seng, og eg sov faktisk veldig godt den natta. Over all forventning!

Løpsdagen

Eg blir så nervøs og dramatisk før slike ting, og denne gongen var ikkje noko unnatak. Stakkars dei rundt meg…Men eg skulle faktisk vera med på mitt tøffaste triathlon nokon sinne. Og eg hadde ikkje peiling på om eg faktisk ville klare det.

Eg åt ein god frukost, og så gjekk vi ned til startområdet. Det krydde av folk, og stemningen var verkeleg til å ta og føle på. Eg hugsar eigentleg ikkje så mykje av kva eg gjorde, bortsett frå at eg stod i dokø i det som kjentes som fleire timar. Snakka litt med dei andre, men hadde eigentleg meir enn nok med meg sjølv. Det var fullstendig kaos i hovudet, men likevel følte eg meg roleg. Eg var klar.

Svømminga

Det eg har frykta i omtrent eit år (og eigentleg lenger enn det), var svømmeetappen 1900meter. Lenger enn eg nokon sinne har svømt. Eg har hatt store problemer med både å lære meg crawl, og det å ikkje få panikk under konkurransar. “Heldigvis” fekk eg panikk under forrige triathlon eg var med på, så eg tok meg ei økt saman med ein av trenarane i klubben nokre dagar før. Det var det smartaste eg nokon sinne har gjort! 

Planen var å gå heilt sist ut i vannet. Det kjentes rart å berre stå der medan alle andre kjempa seg uti. Samtidig var eg heilt roleg. I hovudet mitt bestod løypa av 3 stk 500meterar og ein liten innspurt på 400. Etter nøye inspeksjon av kart og løype dagen før visste eg sånn ca. kvar desse punkta var i løypa.

Så la eg på svøm. Sakte men sikkert. Heilt roleg. Venta på at pulsen skulle stige og panikken skulle komme. Men nei. Svømte forbi nokre brystsvømmarar. Hadde eg framleis kontroll? Ja. 500meter svømt. Såg at eg hadde brukt lang tid, men det skulle eg ikkje bry meg med. 1000meter. Herlighet! Dette går jo kjempebra! Konsentrer deg no. Svømte litt på, men då mista eg orienteringsevnen fullstendig. Brillene dugga, såg lite. Måtte spørre ei på brett uti løypa om eg såg riktig og at eg var på rett veg. Brått ser eg mål. Er det sant? Har eg klart det? Eg holdt på å byrje å grine av glede. Brått høyrer eg speakeren snakke om cut off- tid, og innser at eg ikkje har veeeeldig god tid på meg. Ville eg klare det? 

Få meter igjen. Er det verkeleg sant? Eg klarte det jo, eg er her, eg ser mål! Ropte til vaktene som skulle hjelpe oss opp: “Eg klarte det jo! Eg klarte det!” Hahaha. Forbi speakeren, feil veg! Var SÅ surrete! Folk ropte og heia, det å komme opp av vannet var som å komme i mål. Det var heilt sjukt!

Første skiftesone

Berre surr. Skjønte ingenting av kva nokon sa. Jentene som skulle dra av meg våtdrakten måtte omtrent legge meg i bakken før eg skjønte at eg skulle sette meg ned. Svimmel og overlukkeleg, og SURRETE. Fekk i meg næring, skifta til sykkeltøyet, droppa jakke, tok på lause armar. 

Sykkeletappen

Etter å ha overlevd svømminga innsåg eg no for første gong at eg faktisk måtte sykle 90km også. Det kom nesten litt overraskande på…Eg har aldri sykla så langt heller. I og med at eg har prioritert svømminga, har syklinga fått lite fokus. Og så tykkjer eg det er litt slitsomt å sykle ute i Bergen. Alle er jo så sinte…Men. Eg hadde jo eit visst grunnlag, og eg visste jo at dette kom til å gå bra. Dei første 30km gjekk leikande lett. Eg prøvde å ikkje slite meg ut. Diverre, rett før partiet vi hadde sykla gjennom dagen før, kjente eg ei stikkande smerte i kneet. Den ligna litt på smerten eg før har slitt med i kneet. Konklusjonen min var at eg har sykla for lite…Men, samtidig, no hadde eg kontroll. Eg sakka litt av, men måtte passe på at det ikkje gjekk FOR seint. Sidan eg brukte så lang tid på svømmingen kunne eg risikere å byrje å nærme meg cut off-tiden. Åt kvart 20/25 min etter planen. Prøvde å kose meg. Masse folk som heia i løypa. Kjempestemning! 

Undervegs vart eg heilt rørt. Eg kom jo til å klare dette! Det var ein vanvittig følelse. Kneet kjentes ok, men eg visste eg måtte ta det roleg for å klare springinga. Siste 20km var tunge. Men samtidig var det så lite igjen. Eg visste det kom ein stigning ved 80km, så fylte på godt med energi før det. Hadde med meg litt salt lakris som eg skulle få “lov” å ete når eg var lei av alt det søte klisset. 

Det er faktisk VELDIG utfordrande å få i seg nok næring under eit så langt løp. I alle fall for meg som veldig fort blir “matlei”. Vestlandslefser, energigels, energibarar og MASSE drikke skulle ned. Plutseleg var eg igjen ved skiftesona. Herlighet. Igjen. Overmanna over at eg faktisk kom til å klare det. Byrja å tenke på sluttid, men tok meg i det. Skulle ikkje tabbe meg ut no og springe for fort, gå på ein smell eller noko. No skulle eg berre i MÅL.

Løpeetappen

T2, eller den andre skiftesona gjekk lettare. Eg hadde bestemt meg for å byte sokkar. Uansett. (Viktig å være litt streng med akkurat slike ting.) Å springe med fuktige sokkar i 21,1km ville garantert gi meg gnagsår. Fekk på meg sko, drog av armane, snudde startnummeret, heiv innpå meir næring. Fekk til og med klokka til å virke. Greit å sjå hastighet medan ein springer. 

Byrja litt for hardt, som vanleg. Roa meg ned. Måtte konsentrere meg. Finne eit bra flyt-tempo. Det vart på rundt 6/6:30. Kjempeseint på eit vanleg løp, men i dag: Perfekt! 

Åt nok ein gel. Hadde to igjen. Skulle ta ein ved 10km. Men så kjente eg at det klarte eg berre ikkje. Det var masse drikkestasjonar, så eg stoppa på alle og tok eit glas energidrikk og eit glas vann på kvar. Fann ut at det fekk holde. I eit så roleg tempo burde det gå greit. Vanlegvis er eg streng med meg sjølv når det gjeld slikt, men denne dagen kjente eg faktisk at eg hadde fått nok. Ville ikkje risikere å spy heller. 

Løpingen var tung, og eg gjekk litt. Men samtidig var eg berre SÅ nøgd. Smilte og koste meg. FANTASTISK å springe gjennom sentrum! Sjuk stemning! Kneet kjentes fint, men eg turte ikkje auke farten. Møtte fleire i klubben på veg inn mot mål, og eg visste eg måtte springe ein heil runde til. Men det gjorde ingenting! Masse godord og heiing. Igjen vart eg kjemperørt, og måtte faktisk stoppe fordi det stokka seg heilt for meg. Kjente tårene pressa på.

Endeleg var begge strikkane på og eg skulle berre tilbake og så inn på den raude løparen. Augneblinken eg ikkje eingong hadde turt å håpe på var i ferd med å bli ein realitet. Kom over torget for siste gong og spurta ALT eg hadde. Hendene i været! Skreik og jubla! Eg KLARTE det! Speakeren lot seg begeistre og eg fekk skryt over høgtalaren for ein fantastisk finish. HERLIGHET for ein LYKKERUS! Eg KLARTE det!!! Sjukt, heilt vanvittig!

Så var det medalje, finisher t-shirt, hamburger og massasje. Komplett lukke, rett og slett.

  
Skulle så gjerne delt finisher-bileta mine, men eg har ikkje kjøpt dei enda. Dei får komme i eit seinare innlegg. 🙂

Eg er framleis overraska over at eg faktisk klarte det. Alt strevet, sjukdom, skade, alle tinga som har skjedd i livet mitt i løpet av 2014 og 2015. Og det symbolske i å klare dette. Det vart nesten for mykje. Heldigvis klarte eg å nyte det til det fulle. Den turen over den raude løparen kjem eg aldri til å gløyme. Tusen takk Haugesund! 🙂