Scottish halfmarathon racerapport

 

Vanskeleg å få tatt bilete, dette var eitt av dei få “vellukka”.

 
Laurdag var det klart for #Scottishhalf i Edinburgh. Vi visste lite om kva vi kunne forvente oss, anna enn ca. 3000 deltakarar, og ei flat, rask løype.

Vi møtte opp i GOD tid for å hente startnummer. Været vart rett og slett knallfint. Sola skinte og det var varmt og godt. Eg angra litt på at eg ikkje hadde med shorts, men var nøgd med å ha hugsa solbrillene! Dei kom godt med.

Vi hadde lada godt opp dagen før, med lasagne og sjølvsagt dessert. Eg gjekk for sjokoladekake:  

 Følte meg veldig bra, til tross for ein litt slunken frukost på hotellet. Engelsk frukost er litt for avansert for meg. Blodpølse, lizm? Eg heldt meg til toast og syltetøy. Hadde med meg ein Fresubin i tilfelle eg skulle kjenne eg trengte litt meir næring før start. I beltet hadde eg to Winforce-gel. 

Varma litt opp, og stod leeeenge i dokø. Så var det brått klart for start. God stemning!

  Eg stod i 1:48-gruppa. Noko ambisiøst, men eg meldte meg på i vår, så eg trudde jo faktisk eg ville vera der no i haust. Slik gjekk det ikkje…
Eg opna lett og ledig i 5:10-tempo. Måtte verkeleg halde igjen, for løypa var lettløpt, og enkelte sette opp eit voldsomt tempo. Var nede i 5:02 på andre km, men klarte å stabilisere meg på 5:10. Mot 10 km føltes kroppen utruleg lett og fin. Eg kjente meg rett og slett sterk. Prøvde å halde farten nede, sjølv om eg eigentleg hadde lyst å berre gasse på. Tok ein gel, viktig å fylle på FØR ein trur ein treng det. 11km på 5:12, 12km på 5:07, 13km på 5:10.

Vi sprang no langs kystlinja. Heilt fantastisk. Prøvde å nyte det alt eg kunne. 

 Etter å ha passert 13 km, kjente eg brått at noko ikkje stemte. Magen slo kolbøtte. Verkeleg ikkje bra. Kva gjer eg no? Vurderte å stoppe opp litt, men roa heller ned på tempoet. 14km på 5:33, 15km på 5:39. Så gjekk det berre nedover med tida. Brukte mykje krefter på å halde ut magesmertene, og eg stivna rett og slett heilt. Klarte aldri å få opp tempoet igjen, og kjente meg framleis ganske uggen. 

Men eg var nøgd likevel. Prøvde å gi litt på siste km, og fann ei med fin fart å ligge i ryggen på, det hjalp! Prøvde på ein liten innspurt, det gjekk tåleleg greit. Veldig glad då eg kom meg i mål. Ei stund var eg verkeleg redd for at eg skulle måtte bryte. 

Veldig kul medalje

Fekk t-skjorte og ein liten goodie-bag i mål. Prøvde å få i meg ein bar og litt mentos, men var veldig kvalm. Tida vart 1:53:43. Heilt greit. Ikkje så mykje å gjere med den. Veldig nøgd med løp og fart fram til magetrøbbelet. Sprang veldig jamnt, og det er jo bra! Samtidig var det jo ei flat og fin løype.

Trur disponeringen min var bra, men vanskeleg å vite når eg fekk trøbbel undervegs. Kunne jo kanskje gått på ein smell likevel? 

Eg er uansett ganske overbevist om at pers på halvmaraton kan komme i år likevel. Så no gledar eg meg til maratonkarusellen! Det er utruleg kjekt å kunne fokusere meir på løpingen no. Hadde gløymt kor mykje eg saknar det!

Etter løpet var det middag, og så måtte vi sjølvsagt innom ein lokal pub… 🙂 

Ein må alltid ha dessert…

  

Edinburgh by night

  
  

Alt i alt var det ein kjempefin tur. Tips til andre: Ha joggeskoa i handbagasjen. Ei i reisefølget var så uheldig å ikkje få kofferten sin, så ho måtte ut og kjøpe alt ho trengte til løpet…

Scottish half marathon here I come

  
I dag set vi oss på flyet og reiser avgarde til Skottland, nærare bestemt Edinburgh. “Vi” er ein gjeng løpevenninner, som har sprunge saman ei god stund no. Eg gledar meg som ein unge! Eg har aldri vore i Skottland før.

Det å kombinere ferie med løp, er heilt genialt. Eg har tidlegare vore med på halvmarathon i Paris og Amsterdam. Reiser du ned eit par dagar før, eller tilbake litt etterpå, får du tid til både springing og det å vera turist. Men eg vil ikkje anbefale å freiste å gå opp i Eiffeltårnet rett etter å ha sprunge. Det gjorde eg i fjor, og det endte med at eg nesten besvimte, for vi hadde ikkje ete skikkeleg etterpå (planlegg gjerne middag ganske kjapt etter løpet!). Bleik og svimmel måtte eg sende min dengang betre halvdel opp dei siste trappene medan eg kasta meg over ein belgisk vaffel dynka i Nutella frå ei bod under Eiffeltårnet. Classy. 

Uansett. Det er ei veldig spesiell atmosfære på løp med mange tusen deltakarar. Eg spring som regel med btc-skjorta mi, så då har eg norsk flagg på ryggen. Då er eg garantert å få tilrop frå andre nordmenn. 🙂

Eg er veldig spent på kva tid eg kjem til å havne på i dette løpet. I utgangspunktet var eg optimist, og skreiv meg inn på 1:48. Diverre er nok ikkje det oppnåeleg. Løpetreningen har fått lide dei siste månadane, og eg merkar at eg har blitt veldig treig. Samtidig har kroppen føltes veldig bra den siste tida, så eg lever jo i håpet om å i alle fall ikkje vera så veldig mykje over det.

Å springe i utlandet krev ikkje så mykje anna enn å springe innanlands. Nokre løp krev legeattest, men det står i såfall opplyst ved påmelding. Så er det berre å finne eit hotell i nærleiken, sjekke ut transportmåtar og finne startområde, opplysningar om henting av nummer osv.  

Bilete frå expoen i Paris i 2014


På løpet i Skottland, er det mogleg å levere inn tøy som du får ved målgang. Tommel opp for det. Eg tek alltid med meg nokre gamle filler eg ikkje er så redd for. I tillegg er det greit å ha ein ekstra genser ved start, som du kan kaste når du byrjar å springe. Eg tek med meg ein gamal Ulvang-gensar med malingflekkar. Her gjeld det å halde seg varm, ikkje å sjå bra ut.

Eg har pakka med meg litt ulike variantar av klede. Langarma, t-skjorte, løpevest, to tightsar, ein kort og ein lang, kompresjonsstrømper, panneband, treningstopp og to ulike oppevaringsbelter for mobil. Flip-belt og Spibelt. Har ikkje heilt bestemt meg for kva for eitt eg skal gå for…I tillegg har eg vanntett etui til mobilen. (Eg har allereie drukna ein iPhone, vil ikkje drukne ein til.) 

Praktiske løysingar for mobiloppbevaring


Ellers pakkar eg alltid joggesko i handbagasjen. Grunnen til det er jo hvis bagasjen skulle forsvinne, har du i allefall joggeskoa. Å springe i nyinnkjøpte joggesko anbefales ikkje. Alt utstyr må vera testa og utprøvd på førehand.

Kofferten er pakka, og eg er klar. Håpar berre ikkje mini har smitta meg med forkjølelsen sin…

  

  

Korleis begynne å trene?

Eg omgir meg stort sett med folk som trenar MYKJE. Vi diskuterer trening, utstyr, skadar, og alt som høyrer til. Men så sit eg der i jobben på luch, på fest med venner, i middag med familien osv. og føler meg rett og slett ganske teit. Eg vil helst ikkje snakke om kor mykje eg trenar. Kvifor? Fordi folk ser på meg som eg har matrestar i trynet. Eit litt måpande blikk som lyser avsky.

Så då svarar eg kort, og skiftar emne ganske kjapt.

Mulig eg er paranoid, men av og til verkar det som om folk faktisk mislikar deg fordi du trenar. Ja, eg deler jo alt for mykje av mine glade treningsbileter. Men er det for å booste egoet mitt? Nei, ikkje eigentleg. Eg vil berre så gjerne at folk skal oppleve den gleden eg kjenner ved å trene.

Eg skjønar jo at det kan bli kvalmande. Glansa bileter av folk dryppande av sveitte med startnummer på brystet og medaljen i kjeften. “Alle” springer marathon og driver med triathlon. Gapet mellom dei aktive og dei inaktive har aldri vore større.

Facebookfeeden din er plutseleg full av liksom-toppidrettsutøvarar. No trenar tilogmed kjærestar saman. Biletteksten er den same “Kvalitetstid <3” Men biletet av to glas vin og kortreist økologisk biff er brått bytta ut med bilete av to omslynga par føter med joggesko på toppen av Stoltzen.

My ass. Å trene med kjærasten er aldri ein god idé. Med mindre ein er i NØYAKTIG like god form. Minst ein av dykk kjem til å bli furten eller dritsur. Konkurranseinnstinktet > kjærleiken. 

(Ja. Eg er bitter.)

Illustrasjonsfoto, sidan de sikkert treng avlastningen mellom all teksten…

 
Tilbake til poenget: Korleis byrje å trene? Og korleis kan ein minimere gapet mellom dei inaktive og dei overaktive?

Dei overaktive kan kanskje byrje å ta meir hensyn? Dempe seg litt? Og dei inaktive kan kanskje prøve å la være å bli provosert av dei overaktive? Eller skal vi prøve å leve godt, side om side? Kanskje kan vi møtast på midten ein plass?

Sanninga er at vi bevegar oss for lite som nasjon. Kor mange er eigentleg aktive 30 minutt om dagen?

Eg trudde eg var flink til å bevege meg i kvardagen. Men den avslørande helse-appen på iPhonen har synt meg noko heilt anna. Eg går alt for lite i løpet av ein dag! Dei dagane eg ikkje trenar, går eg frå senga til bilen, frå bilen til jobb, og tilbake igjen. Innom butikken, så finn eg sofaen. Galskap.  Då er det mykje betre å leve eit liv med meir kvardagsaktivitet.

Målet med bileta mine på Facebook og Insta, og målet med denne bloggen er ikkje å slå folk i hovudet mitt med “sjå kor flink eg er”, tvert i mot! Eg vil at fleire skal oppleve gleda ved fysisk aktivitet. Eg vil inspirere og motivere. Eg vil jo ikkje at folk skal tenke “det der blir for voldsomt”, det gidd eg ikkje.

Ein må heller ikkje gløyme at eg har trent i mange år. Men eg byrja ein plass eg også. Dei første joggeturane mine etter eg fekk dottera mi, var på knappe 3km. Men for meg var det meir enn nok! Slik heldt eg på. Veke etter veke, månad etter månad. År etter år. Prøvde meg på Sats, men kom aldri skikkeleg inn i rutinen.

Vendepunktet vart vel då eg byrja å melde meg på løp. Fanamilen, Ulriken opp osv. Etterkvart utvida eg sesongen, og byrja å springe på vinteren. Då meldte eg meg på Vinterkarusellen. Å ha eit løp å sjå fram tid har vore alfa og omega for mi trening. Veit eg at eg skal delta på noko, er det vansklegare å droppe treninga.

Men det er meg. Kva skal til for å få deg ut? Det veit du best sjølv. Likar du å springe? Ingen elskar det frå dag ein. Men så blir det ein vane, og før du veit det er vanen blitt til lidenskap. Det er heilt sant! 

Kanskje er ikkje jogging noko for deg. Ok. Kva med sykling? Spinning? Symjing?Saltimar på treningsstudio? Likar du best å trene saman med andre eller åleine? Styrketrening? Eg anbefalar sjølvsagt BergenFitness på det varmaste. Til alle. Uansett nivå.

Eller kva med å berre gå ein fjelltur. I byrjinga kan ein fjelltur i veka vera nok. Eller berre ein rundtur i nærmiljøet. Ikkje gjer det så veldig avansert. Men gjer det jamnleg. Ein gong i veka, så to. Få med deg ei venninne eller ein kompis. Så aukar du gradvis på etterkvart. Men ikkje overdriv! Det er lett å bli overivrig og gå på ein smell. Easy does it.

Sett deg mål. Springe 5 km neste sommer? Klare 10 armhevingar om 6 månader? Klare å sykle til og frå jobb utan å stryke med? Meir enn nok det. 

MEN: Finn deg eit konkret mål som motiverar deg. For du gjer dette for deg sjølv, ingen andre.

Å nyte ein fin dag på fjellet…

  Eg ser ikkje på det å gå i fjellet som trening, meir som kos. 🙂 I dag var i tillegg mini med, det same var pannekakerøra.
 

Elskar mine Inov8, fantastiske i terrenget


 Etter pannekake-påfyll satt mini verkeleg opp farta. Lufta gjekk ikkje uventa ut av ballongen etterkvart. Men ho imponerte verkeleg i dag. 

Det er så utruleg kjekt å gjere noko ute saman. Særleg når været er så fantastisk som det er no. Då er det berre å komme seg ut! I Bergen er jo turmoglegheitene mange. Det kan nesten bli for mykje av det gode. Eg er ikkje særleg godt kjent, men kan dei “vanlege” rutene til dei fleste fjella. Då er det kjekt å ha med seg lokalkjente som kan guide, og syne stiar litt utanfor allfarveg. 

Det var herleg å sjå kor mykje folk som var ute i dag. Verkeleg. Folk i alle aldrar og fasongar. Det er så viktig at folk kjem seg ut. Og det å gå i fjellet er veldig god trening. Samtidig som det er balsam for sjela.

Så…Kva ventar du på..?

  
 

Kompresjonsstrømper

  
Meiningane om diverse kompresjonstøy er mange og delte. Det skortar vel på eintydige vitskaplege bevis for at det faktisk fungerer. 

Sjølv tykkjer eg kompresjonsstrømper er ufatteleg deilig å ha på. Eg svergar til CEP sine, og vekslar mellom strømpene, og såkalla calfs eller “leggar”.

Reklamen lovar mellom anna auka blodgjennomstrømming, mindre stivhet og raskare restitusjon.

Når det gjelder kompresjonstights har eg aldri følt denne effekten, men eg meinar bestemt eg har god effekt av strømpene. No skal det seiast at eg slit litt med åreknutar osv, så det kan jo vera ein av grunnane til at eg kjenner meir effekt enn andre.

  Fordelen med calf-varianten, er at du kan bruke dine eigne løpesokkar. Hygienisk kan det kanskje også vera ein fordel, ellers må du vaske dei etter kvar gong, og då sliter du dei nok fortare ut.

Eg brukar omtrent alltid kompresjonsstrømper/leggar når eg trenar, konkurrerer osv. I tillegg brukar eg dei når eg flyr langt, og dersom eg er veeeldig sliten i beina, søv eg også med dei. (Men det er no heller sjeldan.)

Eg føler rett og slett at eg får “friskare” bein av å bruke dei. Eg føler meg ikkje så tung og sliten i beina etter ei økt, samme når eg er ute og flyr. Då kan eg bli plaga med hovne og trøtte bein, men ikkje når eg har kompresjon på.

Så det var dagens lille tips frå meg, med alle atterhald. Men det går jo an å forsøke, så ser du om det funkar for deg. 🙂

Restitusjon

Eg innser at det var for dystert her inne med all denne klaginga. 🙂 Tenkte difor eg skulle spe på med eit litt positivt innlegg.

Dei siste dagane har vore heilt fantastiske. Eg har berre slappa av og kost meg. Ok, ein liiiten tur på Stoltzen, men ellers har eg teke det med ro.  

Utsikt på toppen av Stoltzen. Elska og hata…

 
I tillegg har eg prøvd å ete godt. I går måtte rett og slett siste rest av sommaren nytast til det fulle. Vi satt ute til absolutt siste solstråle forsvann frå terassen.  

    

  

Gløymde å ta bilete før eg glefsa den i meg…

 
  Det har vore utruleg deilig å berre ta det heilt med ro. Og ikkje minst å vite at eg kan slappe av heile veka. Jaja. Skulle nok sprunge litt meir for å førebu kroppen på halvmarathon i Skottland, men samtidig tenker eg at det ikkje er krise. Eg kjem ikkje til å perse uansett, og denne gongen står jo turen i fokus, ikkje prestasjonane. I tillegg blir det herlig å berre skulle gjere EIN ting, ikkje tre! 🙂

Sunn og enkel middag!

2015/01/img_7614.jpg

Eg er veldig glad i middag som er sunn og rask å lage. Ein av mine favorittar, er Chili Con Carne. Her har du ei grei oppskrift til ca. 4 personar:

  
Finhakk kvitløk og chili, og kutt paprikaen og løken i passe store bitar.

 
Steik kjøtdeigen, og ha i løk, kvitløk og chili.  

 Hell så over boksen med hermetiske tomatar og la det surre i ca. 5 min.  Ha så i chilibønner, paprika og krydder. Smak til med salt.  

 Kan serverast både med ris, salat, brød evt. litt nachos og rømme. Digg.

Det som er fint med denne retten, er at den er veldig grei å fryse ned. Eg brukar å lage ei stor gryte, og så fryser eg ned små porsjonar som det er lett å varme opp igjen.