Å gå viralt over natta…

Det er kjekt å skrive. Kjekt å ha ein blogg. I går skjedde det som forsåvidt sikkert mange håpar på: Det eine innlegget mitt vart plukka opp av eteren. Kjempekjekt, men samtidig visste eg at det kom til å kome kritikk.

Eit blogginnlegg skribla ned på kveldstid etter ein lang dag på jobb og trening blir aldri det same som ein artikkel skriven av noko som har førebudd seg, gjort bakgrunnsjekkar osv. Samtidig meiner eg at nettopp det må vera poenget med ein blogg. Litt meir fri dressur.

Veldig mange kommentarar er veldig positive. Innlegget er lest av over 27.000, delt av uendeleg mange på facebook, likt av 1100 på bt si side på facebook, 60.000 treff på bt.no. 

Men så er det den lille håndfullen med negative kommentarar. At eg no er med på å hetse desse stakkars jentene, at eg legg ein større byrde til deira belastning med å bruke peikefingeren, at eg brukar innlegget til å framheve meg sjølv (den var ikkje så veldig sårande), at det er strengare krav til karakterar no for tiden for å få jobb (saksopplysning: eg gjekk ut i 2011, og var også arbeidssøker på nytt med lite jobberfaring i 2012/13, det er ikkje så veldig lenge sidan.) 

Innlegget er skriven med tanke på litt eldre jenter enn kanskje dei som har reagert mest. Samtidig står eg for det eg seier, så får folk tolke det slik dei vil. Men det er viktig for meg å få formidle at det var meint som eit hjartesukk, ikkje ein peikefinger.

Hvis de les det neste innlegget med diktet “Dans dotter mi, dans” ser de kanskje betre kva setting det var skrive i.

I tillegg har teksten sine åpenbare manglar, og eg har hellet ikkje brukt mykje tid på sosiale medier si rolle osv. Men det er også bevisst. I tillegg har eg formulert meg litt vel bastant enkelte stader, men igjen. Det er ein blogg, ikkje ei vitskapleg avhandling.

Men det som eg tykkjer er vanskeleg å oversjå er alle som kommenterer at: Jammen vi må ha kjempegode karakterer. Ja. Hvis du skal bli akkurat det du ønskar, kanskje? Skal du bli lege, må du ha matte, fysikk og kjemi. Og veldig gode karakterar. 

Men: om du sliter deg sånn ut at du held på å gå i bakken i jakten på desse karakterane, så burde du kanskje bli noko anna? Og: Er ein då i det heile eigna til å vera i eit slikt yrke?

I dag kan alle bli akkurat det dei vil, men ikkje alle skal bli alt. Det må vi være ærlege på. Konkurransen er større, ja. Men det har også festa seg ein oppfatning av at ein berre kan skli gjennom studiene og lande drømmejobben, berre ein har gode nok karakterer. Snart er den tida forbi. I dagens arbeidsmarknad er ein mastergrad ikkje lenger nokon garanti for jobb. For mange tar for lang utdanning. Ikkje alle kan bli akademikarar. 

Det vil bli tøffare tider framover, og alle må innstille seg på at ein kanskje ikkje kan bli akkurat det ein vil. Men då må ein tenke nytt, finne nye draumar, og tenke at uansett kvar eg endar opp, så er eg faktisk god nok. For det er du, utan tvil.

Advertisements

2 thoughts on “Å gå viralt over natta…

  1. Oi, sikkert litt rar følelse det der… :-I

    Til syvende og sist så mente du jo ikke noe vondt med innlegget. Da må det være rart at noen tolker det langt uti huttiheita og vrir på det du mener. Stakkars mennesker, og de om det.

    Fortsett og skriv!! 🙂

    • Slik er det. Nokon vil alltid misforstå, eller rett og slett vera ueinige, og set er heilt greit. Eg ville nok gjort nokon små endringar dersom eg kunne redigert det no. Menmen. 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s