Menn

Denne bloggposten handlar om menn. Snille menn. Slemme menn. Menn som ikkje heilt veit kva dei driv med – menn.

Til tross for korleis det kunne framstå i førre bloggpost, så har eg svært begrensa erfaring med menn.

Eg har hatt eit fåtall kjærestar, og omtrent ikkje vore på date.

Men: Eg treffer menn kvar dag. På bybanen, på jobb, på butikken, på uteplassar osv.
Menn er veldig forskjellige. Heilt klart. Men nokon fellestrekk har dei alle. 

Det største fellestrekket:

– Dei er enklare enn kvinner

Punktum.

Menn er rett og slett ikkje like kompliserte som kvinner.

Men dette er ikkje nødvendigvis berre negativt.

Lat meg kome med eit konkret eksempel:

Eg og mannleg kollega joggar. Mannleg kollega legg ut i eit høgt tempo (til trass for at eg er i langt betre løpeform. Men nok om det.) 

Mannleg kollega sakkar plutseleg tempoet drastisk. “Kva fan skjer?” seier eg. Mannleg kollega: “Herregud. Såg du ikkje ho i tights som stod og tøygde ut?”

Nei. Eg såg ikkje ho. 

Men kva skjer her? Kva er mekanismane? Og kva blir resultatet? 

Jo, mannleg kollega er godt nøgd resten av joggeturen og kanskje enda lenger etter synet av den tightskledde blonde skapningen som stod og tøygde ut.

Eg lurer oppriktig på korleis livet mitt hadde vore dersom eg kunne følt så mykje glede over ein så banal ting. Eg trur eg hadde vore mykje lukkelegare og eit mykje betre menneske. Rett og slett.

Men det var eigentleg ein type menn eg hadde tenkt å skrive om akkurat i dag. 

Den type menn som eg trur alle kvinner på eitt eller anna tidspunkt har vore borti. Hvis eg seier Big. Frå Sex og singelliv. Er eg ganske sikker på at veeeldig mange veit kva eg snakkar om.

Big har nemleg commitment-issues.

Eg trur dette er ei liding veldig mange menn har. Menn likar fridomen sin. Dei likar å kunne gjere kva dei vil, når dei vil. Menn er ikkje interessert i å lage avtalar og planlegge.

Kvinner lagar alltid unnskyldningar for slike menn. Dei bortforklarer og analyserer og tolkar. Diverre er det slik, i 99% av tilfella i alle fall, at “he’s just not that in to you”.

Ein mann som vil vera med deg, er ikkje tvetydig. Han treng ikkje analyse. Han treng ikkje forklarast og bortforklarast. Dette fordi menn er veldig enkle. Dei ser det dei vil ha, og tar det. Så slepper dei taket om det ikkje var så interessant likevel.

Kvinner klenger seg fast til håpet. Trur at det kanskje kan gå denne gongen. Tenker at han berre har nokre issues han treng hjelp til å komme gjennom.

I samtale med min mannlige kollega over ein kopp kaffi, fortalte han oppglødd om ei jente han er interessert i. Eg siterer: “…Og då hadde eg berre lyst å rive av ho tightsen med tenna.”

Eg satte nesten kaffien i halsen, og ropte: “Herregud, too much information!”

Men så diskuterte vi litt vidare. Eg snakka om ein fyr eg har chatta litt med, men at han rett og slett virkar mindre interessert, og at eg sakte, men sikkert byrjar å innsjå at han rett og slett ikkje er “that into me”.

Det var då hjartesukket mitt kom:

“Jammen, eg vil berre at han også skal føle det det sånn. At alt han vil er å rive av meg tightsen med tenna.”

For det er der eg tenker at engasjementsnivået bør ligge. At det ikkje skal vera nokon tvil om kor interessert ein er.

Men kvinner lagar unnskyldningar, forklaringar. Kanskje blir det betre denne gongen. Kanskje vil han ein dag våkne opp og skjønne at han elskar deg inn i evigheten.

Nei. Det fungerer ikkje slik. Menn fungerer ikkje slik. Men likevel held vi fram med å klamre oss fast. Klamre oss til håpet.

Det er på tide å sleppe taket no.

Det er grenser for kor mange unnskyldningar ein kan lage. Seriøst. Ingen har så mange issues. Du er rett og slett ikkje riktig kvinne for han.

Punktum.

Menn fungerer ikkje slik som kvinner, og vi må slutte å tillegge dei så kompliserte tankar som dei vi opererer med.

Men dette er sjølvsagt ikkje berre kvinnene sin feil. Mennene må også vera sitt ansvar bevisst her.

Mange menn trur at det er nok å sei “dette er ikkje riktig for meg”. 

Men i kvinner sitt hovud, betyr dette berre: “Han veit ikkje heilt kva han vil akkurat no.” “Han trenger berre litt tid.” “Han er livredd for å knytte seg til nokon.” “Han er redd for å miste meg, difor prøver han å skyve med vekk.”

Galskap? 

Nei. Heilt vanlege tankar hos ei ulukkeleg forelska kvinne.

Eg skulle ønske vi kvinner kunne slutte å lage oss slike illusjonar. Eg skulle ønske vi kunne slutte å la oss såre, gang på gang. 

Å la seg sjølv bli i eit slikt forhold, er som å frivillig la seg slepe bak ein bil i sakte fart. Til slutt vil det ikkje vera noko igjen av deg. 

Er du usikker på kva han føler? Er du i tvil?

Beklagar.

He’s just not that into you.

A Tinderella story

Av og til kjennes det som eg er fødd i feil tiår. Eg kjenner ikkje dei sosiale normene. Føler meg som ein framand.

Det blir veldig tydeleg for meg når det kjem til kjærleiken. Den vakre, altoppslukande kjærleiken. Den som vi alle forhåpentlegvis skal oppleve i alle fall ein gong i løpet av livet. Eller skal vi det?

Eg er usikker.

Eg er ein håplaus romantikar. Eg sluker amerikanske filmar og tv-seriar rått. Eit tilfeldig møte i ein tilfeldig by. Ein kopp kaffi, og DER. Drømmemannen. Ein berre veit det umiddelbart. Og alle heiar på dei. Alle heiar på kjærleiken. Uansett. Til tross for så mange uoverkommelege hinder, bakgrunn, alder, historie. Dei misser kvarandre kanskje litt undervegs, men så finn dei tilbake til kvarandre. Nettopp fordi dei var meint for kvarandre.

Dei som kjenner meg, veit at mine kjærleikshistoriar sannsynlegvis hadde gjort seg best mellom to permar. Moglegvis som dårleg kiosklitteratur, men likevel. Dei inneheld det meste. Utroskap, drama, ulukkeleg kjærleik, tragedier og med eit dash av krim.

Som ein håplaus romantikar, er det vanskeleg å skulle tilpasse seg dagens løysingar for å finne denne draumeprinsen. Etter skilsmissa, var eg på Tinder i sånn ca. 15 minutt. Lite visste eg at dette ikkje akkurat var ein app for å finne ein du ville dele resten av livet med, heller den neste halve timen. I rein panikk, kasta eg nesten mobilen ut av vinduet. (Den er arbeidsgjevarfinansiert, så glad for at eg faktisk ikkje gjorde det.)

Det finnes mange ulike appar og nettstader for dating. Eg tenker sjølvsagt at dette kun er noko for freaks og øksemordarar, men samtidig er jo EG der. Så då må vel det finnes nokon normale?

Eg er livredd og skeptisk på nett. Verkeleg.

Mitt andre forsøk så langt i livet innanfor datingapptesting er Happn. Ein kan bli paranoid av mindre. Den syner folk du har passert i løpet av dagen. Folk du går forbi, berre poppar opp. Eg kjem aldri meir til å gå på bybanen utan tung sminke og perfekt hår. Eg berre seier det.

Medan eg blar gjennom profilane, plasserer eg dei potensielle i to kategoriar. Den eine er «Han ser snill ut»-kategorien, den andre er (kanskje ikkje så overraskande) «potensiell øksemorder»-kategorien.

Det som er praktisk med datingappar, er at du kan lage til ein kort og heftig redigert profil. Eg har eit kornete bilete tatt på lang avstand. Men tenna mine ser i det minste kvite og fine ut. Tru meg. Eg badar i kompliment. Omtrent 80% kallar meg vakker (igjen, basert på det pittelille snevet dei ser av meg). Vakker. Sukk. Eg trur kanskje aldri eg har blitt kalt det IRL (in real life, noobs).

Det fine er at ein etter kvart kan byrje å tru på det.

Så der sit eg. Relativt smart, heilt ok utsjånad, aktiv og i god form, relativt god humor, tendenserar til artig, riktignok også ganske syrleg og sarkastisk, men det prøver eg å skjule så best eg kan.

Og eg lukkast. Ganske mange vil tydlegvis treffe den sterkt redigerte utgåva av meg.

Men det er jo her det byrjar å bli problematisk. For etter ein lett og ledig prat på nett, så skal du faktisk møtes. Eg kan faktisk ikkje tenke meg noko meir kleint. Det er så kleint at eg heller seriøst vurderer å få meg masse kattar og berre omfamne crazy catlady-livsstilen umiddelbart. Det vrenger seg i magen berre ved tanken. Ah.

Uansett. Du skal møtes. (Sjølvsagt etter ei grundig vurdering og frenetisk googling, for å utelukke at han er ein øksemordar.)

Du får ein date. Kanskje ein time. Det er som eit jobbintervju. Du MÅ prestere. Du MÅ vera sjarmerande. Du MÅ vera morosam, søt, smart. Men ikkje FOR smart. (Tru meg. Som jurist, er det mange menn som berre springer i rein frykt for at eg er smartare enn dei. Det er eg nok mest truleg. Men eg pleier å vera flink og høfleg nok til å skjule det.) Du må vera interessert, men ikkje FOR interessert. Du er jo IKKJE desperat!

Så då sit du der då. Med ein nervøs latter og lepper som klistrar seg til tørre tenner fordi du har smilt sjarmerande heile tida. Du er svolten, for du kunne jo faktisk ikkje ete. Han kan jo tru du kjem til å bli feit. Samtidig som du kjenner på den lett skuffande kjensla av at viss du no ikkje har prestert nok, så byttar han deg ut. Med eit sveip. Det står alltid minst ti andre klar til å hoppe inn.

Bruk og kast- samfunnet har fått ei ny meining. Ei trist ei. Vi kastar mennesker ut av livet vårt med eit lite sveip på telefonen. Eit lite trykk. Vi tar oss ikkje tid til å bli kjent. Vi dømmer etter utsjånad og ein kjapp speed-date.

Viss kjemien ikkje stemmer umiddelbart, er du ute.

For resten av livet.

kjole