A Tinderella story

Av og til kjennes det som eg er fødd i feil tiår. Eg kjenner ikkje dei sosiale normene. Føler meg som ein framand.

Det blir veldig tydeleg for meg når det kjem til kjærleiken. Den vakre, altoppslukande kjærleiken. Den som vi alle forhåpentlegvis skal oppleve i alle fall ein gong i løpet av livet. Eller skal vi det?

Eg er usikker.

Eg er ein håplaus romantikar. Eg sluker amerikanske filmar og tv-seriar rått. Eit tilfeldig møte i ein tilfeldig by. Ein kopp kaffi, og DER. Drømmemannen. Ein berre veit det umiddelbart. Og alle heiar på dei. Alle heiar på kjærleiken. Uansett. Til tross for så mange uoverkommelege hinder, bakgrunn, alder, historie. Dei misser kvarandre kanskje litt undervegs, men så finn dei tilbake til kvarandre. Nettopp fordi dei var meint for kvarandre.

Dei som kjenner meg, veit at mine kjærleikshistoriar sannsynlegvis hadde gjort seg best mellom to permar. Moglegvis som dårleg kiosklitteratur, men likevel. Dei inneheld det meste. Utroskap, drama, ulukkeleg kjærleik, tragedier og med eit dash av krim.

Som ein håplaus romantikar, er det vanskeleg å skulle tilpasse seg dagens løysingar for å finne denne draumeprinsen. Etter skilsmissa, var eg på Tinder i sånn ca. 15 minutt. Lite visste eg at dette ikkje akkurat var ein app for å finne ein du ville dele resten av livet med, heller den neste halve timen. I rein panikk, kasta eg nesten mobilen ut av vinduet. (Den er arbeidsgjevarfinansiert, så glad for at eg faktisk ikkje gjorde det.)

Det finnes mange ulike appar og nettstader for dating. Eg tenker sjølvsagt at dette kun er noko for freaks og øksemordarar, men samtidig er jo EG der. Så då må vel det finnes nokon normale?

Eg er livredd og skeptisk på nett. Verkeleg.

Mitt andre forsøk så langt i livet innanfor datingapptesting er Happn. Ein kan bli paranoid av mindre. Den syner folk du har passert i løpet av dagen. Folk du går forbi, berre poppar opp. Eg kjem aldri meir til å gå på bybanen utan tung sminke og perfekt hår. Eg berre seier det.

Medan eg blar gjennom profilane, plasserer eg dei potensielle i to kategoriar. Den eine er «Han ser snill ut»-kategorien, den andre er (kanskje ikkje så overraskande) «potensiell øksemorder»-kategorien.

Det som er praktisk med datingappar, er at du kan lage til ein kort og heftig redigert profil. Eg har eit kornete bilete tatt på lang avstand. Men tenna mine ser i det minste kvite og fine ut. Tru meg. Eg badar i kompliment. Omtrent 80% kallar meg vakker (igjen, basert på det pittelille snevet dei ser av meg). Vakker. Sukk. Eg trur kanskje aldri eg har blitt kalt det IRL (in real life, noobs).

Det fine er at ein etter kvart kan byrje å tru på det.

Så der sit eg. Relativt smart, heilt ok utsjånad, aktiv og i god form, relativt god humor, tendenserar til artig, riktignok også ganske syrleg og sarkastisk, men det prøver eg å skjule så best eg kan.

Og eg lukkast. Ganske mange vil tydlegvis treffe den sterkt redigerte utgåva av meg.

Men det er jo her det byrjar å bli problematisk. For etter ein lett og ledig prat på nett, så skal du faktisk møtes. Eg kan faktisk ikkje tenke meg noko meir kleint. Det er så kleint at eg heller seriøst vurderer å få meg masse kattar og berre omfamne crazy catlady-livsstilen umiddelbart. Det vrenger seg i magen berre ved tanken. Ah.

Uansett. Du skal møtes. (Sjølvsagt etter ei grundig vurdering og frenetisk googling, for å utelukke at han er ein øksemordar.)

Du får ein date. Kanskje ein time. Det er som eit jobbintervju. Du MÅ prestere. Du MÅ vera sjarmerande. Du MÅ vera morosam, søt, smart. Men ikkje FOR smart. (Tru meg. Som jurist, er det mange menn som berre springer i rein frykt for at eg er smartare enn dei. Det er eg nok mest truleg. Men eg pleier å vera flink og høfleg nok til å skjule det.) Du må vera interessert, men ikkje FOR interessert. Du er jo IKKJE desperat!

Så då sit du der då. Med ein nervøs latter og lepper som klistrar seg til tørre tenner fordi du har smilt sjarmerande heile tida. Du er svolten, for du kunne jo faktisk ikkje ete. Han kan jo tru du kjem til å bli feit. Samtidig som du kjenner på den lett skuffande kjensla av at viss du no ikkje har prestert nok, så byttar han deg ut. Med eit sveip. Det står alltid minst ti andre klar til å hoppe inn.

Bruk og kast- samfunnet har fått ei ny meining. Ei trist ei. Vi kastar mennesker ut av livet vårt med eit lite sveip på telefonen. Eit lite trykk. Vi tar oss ikkje tid til å bli kjent. Vi dømmer etter utsjånad og ein kjapp speed-date.

Viss kjemien ikkje stemmer umiddelbart, er du ute.

For resten av livet.

kjole

Advertisements

5 thoughts on “A Tinderella story

  1. Du er jo aller best når du er hele deg Janne. Sånn helt uredigert!
    Men ellers er jeg veldig takknemlig for at jeg slipper å date på nett. Det er liksom grenser for hvor mye jeg kan redigeres…

  2. Hei Janne , utrolig godt beskrevet av nettdating. Nå er jeg så utrolig heldig at ingen av disse kvinnene har fått kloen i meg, noe mer overflatisk kan man ikke finne 😊

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s