Å berre vera kvinne

Eg har aldri vore noko raudstrømpe. Heilt ærleg, har eg tykt dei verka noko mannevonde desse sv-damene med raudvinsglaset og økologiske bambus-klær.

Det har alltid framstått som veldig bittert og mannehatande.

Men så blir ein etterkvart litt meir vaksen, så opplever ein litt forskjellig, og tilslutt innser ein at dei faktisk har eit poeng.

Det er rimeleg naivt å tru at vi er likestilt i dette landet. Det er rimeleg naivt å tru at du som kvinne kan gjere akkurat det du vil. Det er rimeleg naivt å tru at du som kvinne ikkje vil verte forskjellsbehandla.

For uansett kva du gjer. Du vil alltid berre vera kvinne.

Hvis du trur eg bløffar, eller finner på dette, berre sjekk facebook og i kommentarfelta der ei kvinne har stukke seg fram. Det florerer jo av personhets. Særleg dersom det er ei kvinne som frontar ein upopulær sak.

Her i Bergen frontar byråd Anna Elisa Tryti frå Ap auken i bompengar. Eg oppfordrar alle til å lese kommentarane på nettavisene til sakene om bompengeauken, og lese på alle facebooksider og -innlegg. Det er forkasteleg og skamfullt.

Og kva med Lan Marie Nguyen Berg frå Miljøpartiet de grønne? Greitt nok at ein av og til kan vera ueinig i politiske synspunkt, men hadde debatten blitt like personleg, og hadde ho fått like mykje stygge kommentarar dersom ho var mann?

I tillegg er det denne seksualiserte hetsen. Den er det kun kvinner som får. Alt skal stappes i alle hull. Det er ufatteleg kva “vaksne” menn kan få seg til å skrive.

Eg tek meg i å undre korleis mødrene til desse mennene hadde reagert, dersom dei fekk vite om dette.

Vi lever så beskytta, vi kvinner i dag. Og vi har så stor valgfridom, at vi faktisk ikkje anar kva kvinnefrigjeringa betyr.

Så bortskjemte har vi blitt.

Vi sitter der på advokatkontoret, i sjefsstolen, i kassa på Rimi, i lastebilen, så stolte over å vera likestilte, så stolte over å kunne gjere som vi vil. Faktisk så ovenpå at vi hoverer rundt kvinnefrigjeringa og likestillinga. Meiner det har gått FOR langt. At det nesten er litt flaut å snakke om. For må vi snakke meir om det no?

Ja. Vi må det. Alvorleg talt. Ser de det eg ser? Leser de samme som meg? Leser de kva enkelte middelaldrande menn kunne tenke seg å gjere med desse kvinnene som stikker seg fram?

Føler du verkeleg du er heilt likestilt? At kva kjønn du har, verkeleg ikkje har noko å seie?

Kvifor fekk vi då hashtaggen #jegharopplevd? Og kva med slutshaming. Mansplaining. Stadig nye ord og uttrykk som berre skriker ut:

Beklagar. Men uansett kva du gjer. Du vil alltid berre vera kvinne.