Klar for 2016?

Klokka hadde såvidt bikka tolv før dei første artiklane låg på framsida av landets nettaviser: “I toppform på 6 veker”, “Gå ned 2 kilo i veka”, “Her er oppskrifta på flat mage” osv.

For det er i år det skal skje, er det ikkje?

Eg lagar meg aldri ei liste på nyttårsafta. For kva er eigentleg vitsen? Skal eg byrje 1. januar med å mislukkast? For eg går alltid i den same fella, og set meg alltid for høge mål. Det eg i staden har begynt med, er å bruke dei første vekene i det nye året til å tenke litt, kall det gjerne filosofering

Sjølv om nyttårsforsett kanskje er tåpeleg, er det noko med at eit nytt år faktisk kan gi deg kjensla av å starte med blanke ark.

Det eg lærte mest om i 2015, var kor mykje som kunne endrast berre ved å gå i seg sjølv, og gjere dei endringane ein faktisk ynskjer. Det høyres unektelig litt kvasi-psykologisk ut. Men det rare er at det er skremmande lett. Eller, det krever sjølvsagt mykje innsats i byrjinga, og at du blir meir bevisst på dine tankar og handlingar.

Det er faktisk aldri for seint å endre seg. Men som ellers i livet, er det enkelt for nokon, og vanskleg for andre. Men alle KAN. Spørsmålet er om du vil?

Du seier du vil trene meir, ete sunnare. Men så kjem februar og du er utslitt av å henge på treningssenter 4-5 gongar i veka. I tillegg er det møter og fotballtrening, og ferdigpizzaen lyser mot deg i frysedisken. Då er det lett å gi opp. Slutte å trene, gjeninnføre kvardagsgodt istadenfor laurdagsgodt og stadig velge hurtigmat til middag.

Men det må ikkje være sånn.

Det er heilt ok å ete usunn mat innimellom. Så lagar du den sunne maten når du har betre tid. Kanskje må du berre planlegge handlingen litt betre? Det er smart å identifisere kva som gjer at du stadig endar opp med å ta feil valg, ellers kjem du ingen veg. Kan ungane få ei skive og eit glas juice før treningen, så lagar du middag medan dei trenar, så er den klar til dei kjem heim?

Treningen. Likar du eigentleg å trene? Sidan du gir opp heile tida? Er du for ambisiøs? Trenar du for hardt når du først trenar? Kanskje er ikkje treningsstudio noko for deg. Men kva med ein tur på fjellet i nærleiken?

Trening må ikkje være “blodsmakikjeftenogtrangtilåspy”. Det kan være ein roleg kveldstur, sykkeltur med familien, og veldig mykje anna.

Du trenger ikkje sixpack. Men du treng ein tur ute i frisk luft. Det er godt for helsa. Så uendeleg mykje meir verdifullt enn mange trur.

Det er heilt flott å sette seg mål, meld deg gjerne på konkurransar, sleng deg med ei treningsgruppe. Men hugs at mål også kan og bør justeres i løpet av året. Dersom du ser at du ikkje lukkast, er det betre å justere målet, enn å gi heilt opp. Men hugs å lytte til deg sjølv og kroppen, og finne ut kvifor du ikkje lukkast.

Og dersom ting ikkje går som planlagt, er du ikkje mislukka av den grunn. Kanskje har du rett og slett planlagt for dårleg, eller du har berre ikkje funne “di greie”.

Men det viktigaste er at eventuelle endringar, må kome frå deg sjølv. Ikkje frå utsida. Endringar du gjer for andre sin del er omtrent umogleg å lukkast med, og gjer du det, endar du neppe opp særleg lukkeleg.

Vær nøgd med det du får til, innanfor dine eigne rammer. Ikkje samanlikn deg med andre. Konkurrer mot deg sjølv. Og ikkje vær misunneleg på andre, som kanskje på utsida ser ut til å lukkast betre enn deg sjølv. Då kastar du vekk veldig mykje energi du kunne brukt på deg sjølv.

Pass på å gi deg sjølv mange klapp på skuldra i 2016. Og aksepter at om ikkje alt er perfekt, så er det “godt nok”. Vær nøgd med å ha jogga 2,5km, sjølv om naboen sprang 21,1km, vaska huset og lagde ein fantastisk gourmetmiddag til familien etterpå. 

Det er deg og dine mål det handlar om, ingen andre.

Håpar 2016 blir året vi alle senker skuldrene litt, blir meir nøgd med oss sjølv og finner glede i dei små tinga.

Til slutt, eit lite tips:

Kjelde: Ukjent

Advertisements

Eit forsøk på å oppsummere…

Herlighet, den siste tida har verkeleg berre  FLYDD avgarde. Det går i eitt. Difor får eg berre slå saman det meste her, og komme med eit lite oppsummeringsinnlegg.  

 Eg har trent styrke på jobb. ❤ Trening i arbeidstiden. 

 Eg har ete mange sjukt gode lunchar på jobb. ❤ Wilberg 

  Eg har lagd ei veldig god kyllingsuppe 
 Eg har vore på ein nydeleg fjelltur 

 
I tillegg har eg vore på årets første Nissemann. Det var veldig kjekt. Nissemann er Bergen Triathlon Club sin årvisse treningsform om vinteren. Vi møtes laurdag 08:30, så er det 2000m svømming inne på Studentsenteret, litt over to timar spinning, og så er det ut for å løpe ein liten tur på 11-12km. 🙂

Veldig kjekt opplegg! Eg var med på alt, men tok det litt roleg, og korta ned på løpeturen. Eg har ikkje følt meg heilt 100% den siste tida.

Mandag var det igjen klart for Vinterkarusellen. Eg kjente eg var veldig tung frå første steg, så eg skjønte fort at det ikkje ville bli nokon pers. 50:39. Blæh. Men med den treningsmengden eg har hatt dei siste vekene, kan eg ikkje klage. No er det tid for ei roleg veke.

Eg prøver å periodisere treningsvekene mine. Dette har eg lært av bloggen til Allan Hovda og hans nybyrjartips. Etter hans oppskrift køyrer eg fire vekers-syklusar der eg gradvis aukar belastninga i veke 1-2 og 3, før eg har ei rolig veke 4 med restitusjonstrening. Dette skal forhåpentlegvis gi eit større treningsutbytte.

Anbefaler bloggen til Allan Hovda for alle. Han er veldig flink og veldig pedagogisk: triallan.com

Eg har også byrja å bruke pulsklokka mi mykje meir aktivt, for å unngå å gå på ein “smell” slik som i sommar/haust.  

 Eg har ein Suunto Ambit 2 S eg er godt nøgd med. Eg kan nok ikkje alle funksjoner enda, men eg tykkjer den finn både puls og gps raskt og er veldig brukervennlig. Likar veldig godt appen!

Tykkjer Suunto Movie er kjempegøy

 Det krever jo litt meir tid å bruke slikt utstyr skikkeleg, overføre data, samanlikne, studere osv. Men samtidig kan det nok vera lurt for mange. Eg likar ikkje så godt å løpe med pulsbelte, men byrjar å venne meg til det etterkvart. I konkurransar droppar eg det, for det blir for mykje stress. Men eg brukar klokka for å måle fart og distanse.
Veldig klar for ei roleg veke no. Kanskje får eg til og med litt tid til overs slik at eg får ordna litt til jul…

Tid til trening?

I samband med flytting av arbeidsplass, har eg fått veldig mykje lenger tid til jobb. Før kunne eg hive meg i bilen når eg ville, og vera på plass 15 min etterpå. Luksus for andre, vane for meg.

No må eg ta buss, sykle eller jogge. Med ein distanse på 7-8km, heilt overkommelig. Men så var det desse praktiske hensyna då. Eller unnskyldingane: “Eg må ut på synfaring, så eg burde hatt bil”, “eg får hjelmhår”, “eg har masse greier eg må få med meg heim”, “eg skal noko etterpå, vanskleg å ha sykkel”, “eg orkar ikkje”. Slik har veka gått for min del. Eg har vore på kontoret 4 av 5 dagar, ein dag på jobbreise, men sykla/jogga 0 av 4 moglege dagar. Nærast kom eg på fredag. Då pakka eg treningstøy (dagen før, såklart), heiv meg på ein ekstra tidleg buss til jobb, og jogga og trente før jobb.  

   Så kva var problemet? Jo. Eg kasta vekk mykje tid. Hadde eg jogga TIL jobb, hadde eg løyst både trenings- og transportproblematikken. Kvifor jogga eg ikkje? For det vart så mykje å bære med seg i sekken, og den er ikkje spesielt god å løpe med. Håplaust.
Eg innser at eg må investere i ein god løpesekk. Men eg må også bli flinkare til å slutte å lage så mange hindringar og unnskyldningar for meg sjølv. Det er jo berre å komme seg ut. Sette i gang. Finne ein god rutine og komme inn i rytmen. Vi har trygg sykkelparkering, flotte garderobar og gode dusjar på jobb, så her ligg alt til rette. Så i morgon skal eg til pers. Eg skal sykle. No har eg sagt det høgt. Håpar det ikkje er glatt i morgon… (Der poppa det opp ein hindring/unnskyldning, gitt!)

Tilbake til poenget. Den nye kvardagen gjer altså at eg tapar ein del tid. Uansett kva transportmåte eg velger, får eg ca. ein time mindre å rutte med kvar dag. Det er i alle fall mykje i min kvardag. Å kunne få til transport som trening er difor ekstra viktig. I tillegg til at eg må skjerpe meg veldig på planlegging. Når eg ikkje har bil tilgjengeleg, er det vansklegare å komme seg til trening, få handla osv. Herlighet eg har vore bortskjemt! Men slutt på det no.

Så: For å få tid til trening, er altså planlegging essensielt. For mange er ikkje transporttrening eit alternativ, så då må ein bli flink til å utnytte tida si godt. 

Kan du trene før jobb? Legge deg litt før, jogge ein runde før du reiser til jobb? Har de treningsrom på jobb? Kan du trene der før eller etter jobb, er jo det eit veldig godt alternativ. Evt om det ligg eit treningssenter i nærleiken.

Faste treningsdagar er veldig greit å ha. Lettare å planlegge, vansklegare å snike seg unna. For min del handlar det mykje om å planlegge kombinasjonar av treningar. Intensitet, type økt og treningsform. Eg kan ikkje springe intervallar mandag, og trene knallhard styrke på bein tysdag. I tillegg må eg legge inn restitusjonsdagar. Det er til tider litt av eit reknestykke som skal gå opp. 

Uansett kor mykje eller lite ein trenar, kan det vera greit å ha ein treningsplan. Skriv opp fleire veker fram i tid, legg inn alle aktivitetar, konkurransar osv, og planlegg fornuftig ut i frå det. Hvis tiden er eit problem, tenk nytt! Skal du på jobbreise, sjekk mulighet for trening på hotellet eller i nærleiken. Kanskje er det ein fin liten fjelltopp i nærleiken? Kan du ta med ungane på trening, gå ein tur eller liknande? Kan du trene medan dei trenar? Her må ein berre vera kreativ.

Vi har faktisk alle like mange timar tilgjengelig i døgnet. Eg har “berre” eitt barn som eg deler på, men eg jobbar 100% og reiser ein del i jobben. Eg har ei ganske travel fritid, men brukar ein ganske stor stor del av den til trening. Og eg har tid til det fordi eg prioriterer det. Det er ikkje verre enn det. Ingvard Wilhelmsen sa noko veldig bra om det. Ein pasient sa han ikkje fekk trent så mykje som han ville. “Jo, det er akkurat det du får”, svarte Wilhelmsen då. 🙂

Bruk søndagen til å planlegge den kommande veka. Kanskje har du tid til meir enn du trur…

Impulstur til Trolltunga på laurdag. Jammen fekk eg tid til det også.

Tiden flyr!

Tiden går verkeleg i eitt for tida. Flytteprosess med jobben, trening, turar og livet generelt. 

Dei siste vekene har eg verkeleg ikkje vore “nedpå” i det heile. Det slo meg ikkje før i dag tidleg, då eg bestemte meg for å nytte høvet til å sitte 5 minutter ekstra i sofaen med ein kaffikopp. Dei fem vart til tjue. Og store deler av tiden stirra eg berre tomt inn i veggen.

Samtidig har eg meir energi enn eg har hatt på veldig lenge. Følelsen av at handbrekket har vore på, både i livet generelt og under konkurransar/trening er heilt vekke. Eg har meir energi enn på veldig, veldig lenge. Kanskje er det eit teikn på at alt endeleg har byrja å falle på plass. Eller, om ikkje alt, så i allefall at eg har innfunne meg meir med situasjonen og livet slik det har blitt.

Angsten for å føle seg fullstendig mislykka når ein sit heime åleine ein fredagskveld er bytta ut med: “Yay. Eg kan bestille sushi, kjøpe snop, sjå ein skikkeleg dårleg romantisk komedie og ligge på sofaen med joggebukse heile kvelden.”

Men, som nemnt. Eg har ikkje berre lagt på sofaen sidan sist. Ei kort oppsummering:

  Stoltzen gjekk ikkje så bra, men heller ikkje så dårleg som eg frykta. Inn på 16:19 mot 15:57 i fjor. Eg har definitivt meir inne her. I fjor var eg nærare 14-talet enn nokon sinne, diverre vart eg skada rett før sjølve løpet. I år har eg gått for lite i Stolzen. Punktum.
   

Utsikt frå Bakkanosi


Eg har gått nokre fantastiske fjellturar i nydeleg vær.

   
 I tillegg har eg sykla 100km tilsammen på to turar: 

    
 Den siste turen var kanskje ikkje heilt godt planlagt. Mørkret kom alt for fort på og eg vart kliss våt og iskald. Jaja. Ein lærer så lenge ein lever.

Ulriken fekk seg eit besøk: 

  

P.S. Det er lettøl

 
Og endeleg var eg innom www.bergenfitness.no 

 Lenge sidan eg har hatt det SÅ vondt. Då eg ufrivillig fekk ein pause på dei siste wall balls-ane, og måtte ta 5 burpees til, begynte eg nesten å grine. Dette var på tysdag, og eg er framleis stiv.

I morgon håpar eg på å få meg ein langtur, dersom været blir fint.

Hadde gløymt kor fantastisk hausten faktisk er. Den skarpe lufta og dei nydelege fargane. Og så regnar det nesten ikkje! Fantastisk. 🙂 Det er berre å komme seg ut, folkens!

  
 

Å nyte ein fin dag på fjellet…

  Eg ser ikkje på det å gå i fjellet som trening, meir som kos. 🙂 I dag var i tillegg mini med, det same var pannekakerøra.
 

Elskar mine Inov8, fantastiske i terrenget


 Etter pannekake-påfyll satt mini verkeleg opp farta. Lufta gjekk ikkje uventa ut av ballongen etterkvart. Men ho imponerte verkeleg i dag. 

Det er så utruleg kjekt å gjere noko ute saman. Særleg når været er så fantastisk som det er no. Då er det berre å komme seg ut! I Bergen er jo turmoglegheitene mange. Det kan nesten bli for mykje av det gode. Eg er ikkje særleg godt kjent, men kan dei “vanlege” rutene til dei fleste fjella. Då er det kjekt å ha med seg lokalkjente som kan guide, og syne stiar litt utanfor allfarveg. 

Det var herleg å sjå kor mykje folk som var ute i dag. Verkeleg. Folk i alle aldrar og fasongar. Det er så viktig at folk kjem seg ut. Og det å gå i fjellet er veldig god trening. Samtidig som det er balsam for sjela.

Så…Kva ventar du på..?