Racerapport: Stoltzekleiven opp 2014

Startområdet

Startområdet

Så var det klart for årets desidert viktigaste formtest: Stoltzekleiven opp, populært kalla Stoltzen. Ca. 800 trappetrinn, og litt over 300 høgdemeter fordelt på 0,8 km. Bratt. Vondt.

I og med at eg har ein betennelse under foten, tykte legen min det var ein dårleg ide å stille til start. Eg var for så vidt einig i det, men eg gjorde det likevel. Belastninga ved å gå i Stoltzen er ei heilt anna enn det som utløyste betennelsen: For mange km på hard asfalt. Heldigvis og bankibordet så gjekk det heilt fint med foten. 🙂 Av og til er lukka betre enn forstanden.

Eg skulle starte ganske tidleg, 09:30, så det var tidleg opp ein laurdags morgon. Kom litt seint, men med tanke på været, passa det eigentleg heilt ypperleg. Det var opplett fram til ca 15 min før eg skulle starte, men eg klarte heldigvis å halde meg tørr heilt fram til start. Nervøs, men samtidig visste eg at eg ikkje ville kunne prestere optimalt denne dagen. Målet var å kome så nær 15:24 som mogleg. Det er persen min frå årets Stoltzekarusell.

Klok av skade, prøvde eg å ikkje gå for hardt ut. Tok det ganske roleg, samanlikna med tidlegare turar, men det gjekk kort tid før eg kjente blodsmaken. Mangen år sidan eg har kjent den så tidleg i løpet! Men eg veit jo kvifor. Skade, ei veke med forkjøing og feber, tre veker med minimalt med aktivitet. Kondisen forsvinner fort, gitt! Prøvde å ta det litt roleg, og konsentrere meg om å gå jamnt. Lettare sagt enn gjort. Halvvegs ser eg på klokka, har no for lengst gitt opp målet om 15:24.og konstaterer at eg ligg litt foran skjema for å slå tida frå i fjor (16:38).  Då kjente eg at eg vart litt stressa. Kva om eg ikkje klarte å slå fjorårstida ein gang? Prøvde å gasse på. Kjente at det nesten svartna for meg på veg oppover, men brått hadde eg passert skiltet “Melkesyren”. Då veit eg nøyaktig kor langt det er igjen, og eg veit nøyaktig kva tid eg må ha når eg kjem til byrjinga på tretrappene for å setje ny pers. Trappene kjem, eg ligg godt foran skjema. Har lite eller ingen krefter igjen, hugsar berre glimtvis trappene og den siste bakken før mål. Kastar meg over målstreken og legg meg ned. Heilt ferdig. Høyrer speakeren rope opp namnet mitt, og eg høyrer 15:47. “Jess”, tenker eg og er nøgd med det. Får stabla meg på beina, og får lappen i handa. Æsj. Det var 15:57. Jaja. Under 16. og ny offisiell pers med over 30 sekund. Det får holde.

Den offisielle lappen

Den offisielle lappen

Legg merke til at idrettslaget er Syril. Det har stått slik sidan første gong eg meldte meg på i 2009/2010. Burde vel kanskje endre det, men det er utruleg morosamt å hente startnummer hjå gamle friidrettsringrevar som med ein gong skjønar kvar eg kjem frå: “Syril, ja du er sogning du altså!” Syril i mitt ❤

Her kan du sjå utviklinga mi i åra som har gått:

Stoltzestatistikk

Stoltzestatistikk

Formen er heldigvis stigande! Håpar den fortsetter slik. Neste år er det under 15 som gjeld. Følte eg var rimeleg nær i år, og eg veit eg har det inne. Men Stoltzen er Stoltzen. Det er knallhardt, rett og slett. Og sjølv om du blir raskare, er det like j… smertefullt kvar einaste gong ein går der.

Advertisements

Oppladning til Os Triathlon

Denne veka har eg prøvd å ta det roleg. Rolege langturar på joggefronten og litt spinning. Men så hadde eg så veeeldig lyst å vera med på Stoltzekarusellen, og så måtte eg jo berre på sirkeltrening med godgjengen på Bergen Fitness:

Bergen Fitness <3

Bergen Fitness ❤

Berre litt svømming i dag, så skal eg slappe godt av. Har meld meg på crawle-kurs (jada, litt seint no, kanskje), etter å ha innsett at eg rett og slett ikkje kan crawle. I fjor på Os Triathlon svømte eg bryst, med våtdrakt. Det er ikkje spesielt lurt, i og med at drakten gir veldig mykje motstand ved brystsvømming, i tillegg til at du blir mykje meir sliten enn dersom du crawlar. Men no skal eg endeleg få lært meg grunnleggjande teknikk. Det ser eg fram til!

Ellers er det berre å kaste seg uti, og melde seg på Os Triathlon. No er det fullt i mosjonsklassen, men framleis plassar i konkurranseklassen. Os triathlon er eit sprint-triathlon, det vil seie at det er 750 meter svømming, 20km sykling og 5km løping. Overkommeleg for dei aller fleste, og ikkje minst kjempekjekt. Bli med du og! 🙂 For min eigen del, er målet å forbetre tida mi frå i fjor. Håpar og trur at det skal gå greit. Eg brukte 1time og 35min i fjor, så potensialet for forbetring er jo stort. Men så var det å trene riktig…Svømminga gjekk greit ein periode, men så forsvann motivasjonen litt. Etter knall og fall på sykkel rett før Bergen City Halvmarathon har eg hatt eit anstrengt forhold til klikk-pedalane mine…Sååå….Kremt. Eg har bestemt meg for å byte pedalar og sykle i joggesko. (Oh, no himlar alle syklistane med augene.) Nei, unnskyldingane er mange. Svaret får eg svart på kvitt på søndag. 🙂

Mjølkesyre

Desse to vekene har det vore mykje mjølkesyre. Korte, men intense økter. Endeleg fekk eg forbetra tida mi i Stoltzen! I mandagens Stoltzekarusell gjekk eg på 15:24. Målet er å kome under 15 minutt på sjølve løpet den 27. september.

 

Stoltzen2Kort og brutalt opp, men ein god tur nedatt.

 

Den andre “syreøkta” har vore sirkeltrening på mitt favorittreningsstudio: Bergen Fitness.

Bergen Fitness

Kvar tysdag er det sirkeltrening, og denne tysdagen var det statiske øvingar. Det gjorde vondt. Men gøy var det! 🙂

 

Eg kan ikkje få understreka nok kor viktig det er med styrketrening. Det gjer verkeleg underverker. Eg har hatt eit trøblete kne, og skranglete hofter, men etter å ha begynt med systematisk styrketrening i vår, har dette forsvunne heilt(*bankibordet*). Mange løparar er redd for å trene for mykje styrke, fordi ein føler ein blir “tung” osv. Det er synd, for styrketrening har så mange fordeler!

I og med at eg har hatt mange intense økter den siste tida, har eg prøvd å restituere godt, med ein kviledag i veka, samt restitusjonsturar med joggesko på beina. Skulle helst ha sykla litt denne veka, men det har blitt nedprioritert. Neste veke er det inga bøn. Då må eg sykle.