Oppsummering Axtri

Då vi reiste frå Bergen tidleg fredags morgon, var eg ganske roleg. Eg visste at eg berre fekk gjere mitt beste, og sjå korleis det gjekk. Ein sykkeltur opp Aurlandsfjellet i sommar, avslørte det eg frykta: Eg sykla for seint.

Likevel hadde eg eit lite håp om at det kanskje kunne gå dersom eg gav alt eg hadde.

Kvelden før var prega av lett nervøs stemning, registrering og infomøte i idrettshallen i Aurland, før vi åt middag på Østerbø. Klargjeringa tok sin tid, alt måtte festast på, sorterast, organiserast osv. Eg var veldig redd for å gløyme noko.

Vi måtte opp ganske tidleg. Eg slepte meg opp, pakka dei siste tinga, og åt frukost. Åt for ein gangs skuld ganske mykje. 

Nede i skiftesona i Aurland, byrja nervene å komme. Noko som resulterte i spying bak bilen. Herleg. Sånn gjekk det med frukosten!

Eg var livredd for vanntemperaturen, som berre kort tid før hadde vore nede i 9 grader. Eg prøvde panisk å få lånt meg ei neoprenhette med hals dagane før, men konkluderte med at eg som lett kan få panikk i vannet, ikkje burde ha noko rundt halsen. Den vanlege neoprenhetta fekk halde.

Rett før start fekk vi vite at temperaturen var komt opp i 13/14 grader. Eg pusta letta ut. 

Eg somla som vanleg, og vart ikkje klar før rett før starten. Då alle fekk beskjed om å gå opp av vatnet, måtte eg berre ein liten tur ned i vannet for å kjenne på temperaturen. Det var iskaldt! 14 grader my ass. Det føltes meir som 11.

På med kvit vaselin på hender og kjake, så litt småtripping før kanonskuddet kom.

Roleg ut i vatnet, som vanleg. Mykje armar og bein. Kaldt. Iskaldt! Halde fokus no. Svømte bryst lenger enn planlagt, for brillene tok inn vann. Eg hadde fått badehetta innanfor. Litt knoting etter første bøye, så fekk eg dei endeleg til å sitte. Deretter crawla eg heile vegen med unntak av eit par tak rundt andre bøye. 

Fekk heilt grei flyt, hadde roen. Plutseleg smakte og lukta vatnet diesel! Æsj! Ok. Fokus. Snart framme no. Litt bølger på veg tilbake, men ikkje noko voldsomt. Prøvde å henge på ein fyr som svømte bryst. Ah, beina mine er iskalde! Til tross for neoprensokkar…Endeleg kom flagga.

Kom meg ikkje på beina på første forsøk. Heilt svimmel og ør. Måtte ha hjelp til å få av drakten, fingrane virka ikkje.

 

Foto: BTC/Axtri (Nokon som veit namnet på fotografen?)

 
  
Endeleg på land. Hadde bestemt meg for å ta det litt roleg i skiftesona, for å vera sikker på at eg fekk med meg alt. Næring, lause bein, jakke, hjelm, briller, panneband, you name it. Magen romla. Ikkje så rart. Frukosten låg jo igjen i ein dam bak bilen…

Endeleg kom eg meg ut av T1. 

Så var det sykling. Eg visste det ville bli tøft. Prøvde å halde farten oppe, men det gjekk seint. Speedometeret mitt sa takk for seg rett før start, men eg hadde gps-klokke på meg. Diverre visste eg at den ikkje ville ha nok batteri til heile etappen. Og eg måtte halde styr på klokka for å ikkje gå glipp av cutoff-tiden. 

Eg vart passert av i allefall 4 på vegen oppover. Dei sykla så lett og fint! Snart kom ei venninne syklande forbi. Eg visste ho var raskare enn meg, og at eg måtte klare å henge på ho for å nå tidskravet. Det gjekk greit ei lita stund, men plutseleg forsvann ho ut av syne. Jaja. Prøvde å trakke på vidare. Farten måtte ligge på 8-9km heile vegen opp om det skulle gå. Det var tungt. Mange gonger var eg under. Ved Stegasteinen såg eg at eg hadde brukt mykje mindre tid enn sist vi sykla, så eg var ganske positiv ganske lenge.

Mot toppen gjekk det lettare, for då visste eg at det snart ville bli flatare.

På toppen kom det endeleg litt utforkøyringar. Men i alle dager! Skikkeleg grusom motvind, og ein ekkel sidevind! Eg vart kasta til sida fleire gonger, og følte ikkje eg hadde kontroll i det heile. Ei ung jente passerte meg i full fart. Og forsvann…Eg skjønte at dette gjekk dårleg, men prøvde å halde oppe farten. 

Det var herleg å komme til matstasjonen. Bytta ut flaskene med Fresubin og energidrikk, og fekk ei ny med vann og ei med energidrikk tilbake. Åt eit halvt eple og litt chips. Tok ein sjokolade med meg i lomma. Så bar det nedover. Shit! Elendig asfalt. I tillegg byrja dei raskaste å komme oppover, og ikkje alle låg til høgre for å sei det sånn! Nokon låg tre i bredden. Flott det. Så eg turte ikkje køyre på for masse. Til trass for god merking, traff eg masse humpar. Fekk kjekke tilrop på vegen frå andre BTC-arar, det varma! Skjønte at eg låg laaaangt bak dei andre. Men måtte berre komme meg ned. 

Stoppa kjapt i Erdal for å ta av jakka, trekke ned beina og byte hanskar. Så fekk eg gulpa i meg ein gel. No byrja eg verkeleg å slite. Brekningsrefleksen vart utløyst kvar gong eg prøvde å putte noko i munnen. Prøvde alt. Lefse, sjokolade, nøtter, men nei…Det var slutt. Orka ikkje energidrikk heller. Berre vann. Så utruleg godt å få skylt munnen med reint vann. Skjønte at dette var ei oppskrift på katastrofe, men måtte berre fortsette. Angra på at eg ikkje hadde meir Fresubin, sjølv om eg heldt på å kaste opp av den også tilslutt. 

Det verka som evigheter mellom kvar hundrede høgdemeter. Det var grusomt. Det var varmt. Eg måtte tisse. 

Mot toppen såg eg at eg hadde brukt ALT for lang tid. Dette kom ikkje til å gå med mindre eg skjerpa meg. Tvang i meg sjokolade, litt sportsdrikk, og trådde vidare. Måtte ut i buskene for å tisse. Gjekk litt med sykkelen for å få igang igjen beina. Knea var såre, og kreftene forsvunne. 

Mot toppen kom han på matstasjonen ned til meg. Midt i den bratteste og lengste bakken. Det føltes godt. Fekk salttablettar og chips. Deilig! Kasta meg over den nyopna posen han kom med. Han spurte om eg kom til å rekke det. Eg sa nei. Han sa eg kunne sitte på nedatt. Eg sa nei. Eg skulle til T2. Uansett.

Etter å ha fått i meg mat, gjekk det litt betre. Men no sleit eg med motivasjonen. Det kunne jo ikkje gå. Men eg ville jo prøve likevel. Fortsatte vidare. Hugsar berre motvinden. Den grusomme motvinden. Alt gjekk så seint! Trudde aldri eg skulle komme over platået. Ca. Midt oppå fjellet gav eg offisielt opp. Det var slutt. Finito. Ikkje meir å gå på. Eg gjekk av sykkelen. Ville ikkje meir. Gjekk opp ein bratt bakke. Eg var tom.

Endeleg såg eg slutten på platået, og humøret kom seg. Det var godt å byrje utforkøyringa. Men vinden var ekkel i byrjinga! Fekk kontroll og køyrde roleg nedover. Trengte ikkje stresse, og det var godt. Hendene vart stive og vonde etter ein lang tur ned. Men eg orka ikkje køyre fortare. Kva var vitsen? 

Bilen stod i Aurland, og eg kunne stoppa der. Men sta som eg er, skulle eg til Vassbygdi og inn til T2. Då eg var komt halvvegs, angra eg slik at eg heldt på å byrje å grine. Tanken på å måtte sykle TILBAKE 8 km for å hente bilen var uuthaldeleg. Det vart ein lang tur inn til T2. Kom meg inn. Då var tidtakingsutstyret pakka vekk.

Det var litt fortvilande å stå der og sjå på vegen mot Aurlandsdalen og vite at eg ikkje ville få lov til å springe i mål på Østerbø. Menmen. Eg var klar over det, og førebudd på det. Eg var ikkje rask nok. Punktum.

Heldigvis fekk eg haik tilbake til Aurland. Det var fantastisk. (Håpar berre stakkaren rakk ferga si!) 

Østerbø. Måtte diverre ta bilen opp…

 

Den opprinnelege planen var jo å delta på Axtri i 2016. Så var eg så heldig å få ein billett! Eg skjønte jo at det var litt prematurt. Men eg prøvde likevel. Og eg klarte den berykta svømminga. Og eg klarte jo heile sykkeletappen! Men meir spesifikk trening må til. Samtidig veit eg no kva eg går til. Og no gledar eg meg verkeleg til neste år!

Open water-svømming

  I 2013 framstod symjing utandørs som absurd og alt for kaldt for meg. Men så fekk eg meg ein våtdrakt, og vips så var eg i gang.
Jaja, no har eg støtt på nokre hinder innimellom, men med tålmod, kurs, byte av våtdrakt og litt fram og tilbake, så må eg no seie at eg elskar å symje ute. Denne veka har eg lagt bak meg over 4500meter ute, og det føles berre så utruleg bra. Kven skulle trudd?

Den største aha-opplevinga kom nok då eg fekk meg ny våtdrakt. Eg hadde ei grei drakt frå Zone3, men då eg byrja i 2013 vog eg ca. 8kg meir enn då eg stod på startstreken til Os triathlon i 2014. Drakta var rett og slett blitt for stor! Og det er verkeleg ikkje bra. Eg har lese ein plass at det mest utfordrande med å finne våtdrakt, er å tørre å kjøpe ei som er LITEN nok.  

Nervøs før start i for stor våtdrakt

 

Så det var verkeleg revolusjonerande å få på seg drakta eg no brukar frå Blueseventy: 

 Etter størrelsestabellen er den litt knapp for meg, men i følge symjetrenaren sit den veldig bra. Den er mildt sagt eit h… å få på seg, men når den er på, sit den som eit skudd. Og eg merkar ingenting til den under svømminga. Eg har blitt VELDIG glad i den!

Til tross for eit crawlekurs og mange timar i basseng, har eg enno ikkje blitt nokon flink symjar. Men eg håpar og trur at det kjem seg. Det er uansett deilig å svømme ute, for drakten gir deg så mykje oppdrift at det ikkje spelar så stor rolle om du er ein dårleg symjar. Så til alle som føler dei er håplause til å crawle inne i basseng: Få deg ein våtdrakt og prøv deg ute. Du er sannsynlegvis ikkje så dårleg som du trur!

Eg har også blitt kvitt “panikken” min i vannet *bankibordet*, mykje takka vere svømmetrenar Knut i BTC. Eg måtte rett og slett byrje å puste betre ut under vann. Eg har både pusta ut og inn over vann, og då får eg for lite luft ut, og pustinga vert heilt overfladisk, slik at eg har begynt å hyperventilere. Så no tek eg innimellom nokre ekstra tak før eg pustar, slik at eg er sikker på at eg får ut nok luft, og kan fylle godt på med ny.

Eg har også sett ein del instruksjonsvideoar på nettet, og prøver å bli flinkare med armtak osv. Men her har eg nok litt å gå på. Eg er berre så utruleg nøgd med å ha overvunne panikken, og endeleg føler meg som fisken i vannet (jaja, nesten i alle fall…)

Det er i alle fall godt å vite at eg har distansen inne. No er det berre om å gjere å få opp tempoet. Eg sym framleis aaaalt for seint. Håpar eg klarar å få opp tempoet litt før Axtri, slik at eg får dei ekstra minutta til syklinga. (Alle monner drar!)

 

Vannet ved Krohnegården i solskin.

 
Ei anna utfordring, er temperaturen. Det har jo ikkje vore den varmaste sommaren, så vannet er ganske så kaldt for tida. Eg tykkjer det er heilt greit no, men eg er bekymra for Axtri. Noko seier meg at det kjem til å bli KALDT i fjorden i år. Rekordstore snømengder i fjellet, og manglande sommarvarme gjer jo sitt til å halde temperaturen nede…

Eg tykkjer ikkje det er så ille når eg først kjem i gang, men merkar det fort når eg stoppar opp, og når eg kjem på land. Neoprensokkar hjelper. Eg har eit par frå Huub som har funka veldig godt, men no får eg gnagsår av dei, så eg må ha meg eit par nye. Hanskar brukte eg før, men har slutta det sidan det ikkje er lov i konkurranse. (Greit å førebu seg mest mogleg reelt…) Eg brukar også alltid to badehetter, samt øyreproppar. Det hjelper. Eg må nok også bruke neoprenhette på Axtri, men det må eg øve meg meir på. Den har stropp under halsen, og det gir meg kjensla av å bli kvalt…Håpar dette også har betra seg no når panikken er vekke.

Så tips til deg som vil symje ute: Få deg ein god våtdrakt som PASSAR. Sjekk bruktmarkedet! Mange illusjonar som har gått i dass, så mykje nesten ubrukt til sals.

Ellers treng du omtrent berre det som du ellers brukar til symjing: Badehette, symjebriller (ikkje nødvendig med utandørsbriller, men kan vera greit. Litt smak og behag.), øyreproppar om du treng det (kan være lurt i kaldt vann), neoprenhette, neoprensokkar, og eventuelt neoprenhanskar er også valfritt, men kan være greit på kalde dagar. (NB: Sokkar er lov i konkurranse, men det er ikkje hanskar.) 

Det er også kjekt å ha ei gps- klokke som målar distanse, men har du ikkje dette, kan du måle opp distansen på google maps i ettertid. Då veit du i alle fall sånn ca. kor langt du har svømt. Eller hiv deg på ein midtlivskrise-mann som har gått i gadget-fella. Han loggar sannsynlegvis både tid, fart og distanse.

Det viktigaste av alt, er at du aldri må symje åleine. Få med deg ein venn eller tre, eller meld deg inn i ein klubb. BTC har masse uorganisert utandørssymjing no om sommaren.

Lukke til!

Ironman 70.3 Haugesund fullført

  
Det er nesten umogleg å setje ord på opplevingane førre helg. Det var berre kaos. Eg var kjempenervøs i dagesvis. Pakkingen vart unnagjort på fredag med dobbelt- og trippelsjekking. Livredd for å gløyme noko. 

 Vi skulle reise tidleg laurdag, og eg sov knapt den natta. Alt kokte i hovudet. Morgonen kom, og vi tok det med ro på turen nedover. Hadde bestemt oss for å stoppe undervegs, og sykle nokre kilometer av løypa, ein plass mellom 40-60km. Det var gull verdt på løpsdagen!

Vi åt litt lønsj, prøvde å slappe av. Sjekka inn, fekk startnummer osv. Eg hadde jo det beste startnummeret 🙂 

 Eg var LITT stressa av alle posane og alt kaoset og alt som skulle sorteres og leveres. Heldigvis vart alt grundig gjennomgått på race-briefingen. Då fekk eg roa meg litt. Det var rart å levere alt og sjekke inn sykkelen, men eg måtte jo berre stole på at alt var under kontroll og at alt ville ligge der dagen etter.

På kvelden var det middag med BTC-gjengen. Veldig koseleg! Kjekt å få snakka med andre som var omtrent like nervøse som meg. Vi kom oss tidleg i seng, og eg sov faktisk veldig godt den natta. Over all forventning!

Løpsdagen

Eg blir så nervøs og dramatisk før slike ting, og denne gongen var ikkje noko unnatak. Stakkars dei rundt meg…Men eg skulle faktisk vera med på mitt tøffaste triathlon nokon sinne. Og eg hadde ikkje peiling på om eg faktisk ville klare det.

Eg åt ein god frukost, og så gjekk vi ned til startområdet. Det krydde av folk, og stemningen var verkeleg til å ta og føle på. Eg hugsar eigentleg ikkje så mykje av kva eg gjorde, bortsett frå at eg stod i dokø i det som kjentes som fleire timar. Snakka litt med dei andre, men hadde eigentleg meir enn nok med meg sjølv. Det var fullstendig kaos i hovudet, men likevel følte eg meg roleg. Eg var klar.

Svømminga

Det eg har frykta i omtrent eit år (og eigentleg lenger enn det), var svømmeetappen 1900meter. Lenger enn eg nokon sinne har svømt. Eg har hatt store problemer med både å lære meg crawl, og det å ikkje få panikk under konkurransar. “Heldigvis” fekk eg panikk under forrige triathlon eg var med på, så eg tok meg ei økt saman med ein av trenarane i klubben nokre dagar før. Det var det smartaste eg nokon sinne har gjort! 

Planen var å gå heilt sist ut i vannet. Det kjentes rart å berre stå der medan alle andre kjempa seg uti. Samtidig var eg heilt roleg. I hovudet mitt bestod løypa av 3 stk 500meterar og ein liten innspurt på 400. Etter nøye inspeksjon av kart og løype dagen før visste eg sånn ca. kvar desse punkta var i løypa.

Så la eg på svøm. Sakte men sikkert. Heilt roleg. Venta på at pulsen skulle stige og panikken skulle komme. Men nei. Svømte forbi nokre brystsvømmarar. Hadde eg framleis kontroll? Ja. 500meter svømt. Såg at eg hadde brukt lang tid, men det skulle eg ikkje bry meg med. 1000meter. Herlighet! Dette går jo kjempebra! Konsentrer deg no. Svømte litt på, men då mista eg orienteringsevnen fullstendig. Brillene dugga, såg lite. Måtte spørre ei på brett uti løypa om eg såg riktig og at eg var på rett veg. Brått ser eg mål. Er det sant? Har eg klart det? Eg holdt på å byrje å grine av glede. Brått høyrer eg speakeren snakke om cut off- tid, og innser at eg ikkje har veeeeldig god tid på meg. Ville eg klare det? 

Få meter igjen. Er det verkeleg sant? Eg klarte det jo, eg er her, eg ser mål! Ropte til vaktene som skulle hjelpe oss opp: “Eg klarte det jo! Eg klarte det!” Hahaha. Forbi speakeren, feil veg! Var SÅ surrete! Folk ropte og heia, det å komme opp av vannet var som å komme i mål. Det var heilt sjukt!

Første skiftesone

Berre surr. Skjønte ingenting av kva nokon sa. Jentene som skulle dra av meg våtdrakten måtte omtrent legge meg i bakken før eg skjønte at eg skulle sette meg ned. Svimmel og overlukkeleg, og SURRETE. Fekk i meg næring, skifta til sykkeltøyet, droppa jakke, tok på lause armar. 

Sykkeletappen

Etter å ha overlevd svømminga innsåg eg no for første gong at eg faktisk måtte sykle 90km også. Det kom nesten litt overraskande på…Eg har aldri sykla så langt heller. I og med at eg har prioritert svømminga, har syklinga fått lite fokus. Og så tykkjer eg det er litt slitsomt å sykle ute i Bergen. Alle er jo så sinte…Men. Eg hadde jo eit visst grunnlag, og eg visste jo at dette kom til å gå bra. Dei første 30km gjekk leikande lett. Eg prøvde å ikkje slite meg ut. Diverre, rett før partiet vi hadde sykla gjennom dagen før, kjente eg ei stikkande smerte i kneet. Den ligna litt på smerten eg før har slitt med i kneet. Konklusjonen min var at eg har sykla for lite…Men, samtidig, no hadde eg kontroll. Eg sakka litt av, men måtte passe på at det ikkje gjekk FOR seint. Sidan eg brukte så lang tid på svømmingen kunne eg risikere å byrje å nærme meg cut off-tiden. Åt kvart 20/25 min etter planen. Prøvde å kose meg. Masse folk som heia i løypa. Kjempestemning! 

Undervegs vart eg heilt rørt. Eg kom jo til å klare dette! Det var ein vanvittig følelse. Kneet kjentes ok, men eg visste eg måtte ta det roleg for å klare springinga. Siste 20km var tunge. Men samtidig var det så lite igjen. Eg visste det kom ein stigning ved 80km, så fylte på godt med energi før det. Hadde med meg litt salt lakris som eg skulle få “lov” å ete når eg var lei av alt det søte klisset. 

Det er faktisk VELDIG utfordrande å få i seg nok næring under eit så langt løp. I alle fall for meg som veldig fort blir “matlei”. Vestlandslefser, energigels, energibarar og MASSE drikke skulle ned. Plutseleg var eg igjen ved skiftesona. Herlighet. Igjen. Overmanna over at eg faktisk kom til å klare det. Byrja å tenke på sluttid, men tok meg i det. Skulle ikkje tabbe meg ut no og springe for fort, gå på ein smell eller noko. No skulle eg berre i MÅL.

Løpeetappen

T2, eller den andre skiftesona gjekk lettare. Eg hadde bestemt meg for å byte sokkar. Uansett. (Viktig å være litt streng med akkurat slike ting.) Å springe med fuktige sokkar i 21,1km ville garantert gi meg gnagsår. Fekk på meg sko, drog av armane, snudde startnummeret, heiv innpå meir næring. Fekk til og med klokka til å virke. Greit å sjå hastighet medan ein springer. 

Byrja litt for hardt, som vanleg. Roa meg ned. Måtte konsentrere meg. Finne eit bra flyt-tempo. Det vart på rundt 6/6:30. Kjempeseint på eit vanleg løp, men i dag: Perfekt! 

Åt nok ein gel. Hadde to igjen. Skulle ta ein ved 10km. Men så kjente eg at det klarte eg berre ikkje. Det var masse drikkestasjonar, så eg stoppa på alle og tok eit glas energidrikk og eit glas vann på kvar. Fann ut at det fekk holde. I eit så roleg tempo burde det gå greit. Vanlegvis er eg streng med meg sjølv når det gjeld slikt, men denne dagen kjente eg faktisk at eg hadde fått nok. Ville ikkje risikere å spy heller. 

Løpingen var tung, og eg gjekk litt. Men samtidig var eg berre SÅ nøgd. Smilte og koste meg. FANTASTISK å springe gjennom sentrum! Sjuk stemning! Kneet kjentes fint, men eg turte ikkje auke farten. Møtte fleire i klubben på veg inn mot mål, og eg visste eg måtte springe ein heil runde til. Men det gjorde ingenting! Masse godord og heiing. Igjen vart eg kjemperørt, og måtte faktisk stoppe fordi det stokka seg heilt for meg. Kjente tårene pressa på.

Endeleg var begge strikkane på og eg skulle berre tilbake og så inn på den raude løparen. Augneblinken eg ikkje eingong hadde turt å håpe på var i ferd med å bli ein realitet. Kom over torget for siste gong og spurta ALT eg hadde. Hendene i været! Skreik og jubla! Eg KLARTE det! Speakeren lot seg begeistre og eg fekk skryt over høgtalaren for ein fantastisk finish. HERLIGHET for ein LYKKERUS! Eg KLARTE det!!! Sjukt, heilt vanvittig!

Så var det medalje, finisher t-shirt, hamburger og massasje. Komplett lukke, rett og slett.

  
Skulle så gjerne delt finisher-bileta mine, men eg har ikkje kjøpt dei enda. Dei får komme i eit seinare innlegg. 🙂

Eg er framleis overraska over at eg faktisk klarte det. Alt strevet, sjukdom, skade, alle tinga som har skjedd i livet mitt i løpet av 2014 og 2015. Og det symbolske i å klare dette. Det vart nesten for mykje. Heldigvis klarte eg å nyte det til det fulle. Den turen over den raude løparen kjem eg aldri til å gløyme. Tusen takk Haugesund! 🙂

6 dagar til Ironman 70.3 Haugesund

 Det byrjar å nærme seg veeeeldig. Eg er nervøs, men samtidig har eg senka absolutt alle forventningar. 

Eg har slitt mest med svømmingen, men etter crawlekurs i vinter, ein god del svømming ute i år, følte eg at eg hadde fullstendig kontroll.

Diverre skjer det noko i konkurranse. Pulsen hoppar i taket, halsen snører seg heilt igjen og eg får panikk. Eg hadde håpt dette var tilfeldig og at eg berre var veldig uheldig då det skjedde sist. Diverre skjedde det igjen i helga på Selje Challenge (racerapport kjem seinare, eg manglar bileter!), så no er eg ganske fortvila. Vil eg i det heile klare symjeetappen i Haugesund på 1900meter når eg såvidt overlevde 400 no i helga?
I tillegg har eg pga. sjukdom fått trent ALT for lite dei siste månadane. Syklinga er nok den som har lidd mest, og den etappen ein vil tape mest tid på. 90km på sykkel er jo faktisk ein del. Men: No er det for seint. No er det berre å møte opp og håpe på det beste.

Det humpar og går…

I dag er det 144 dagar til Ironman 70.3 Haugesund!

IMG_8192

Er eg i rute? Høhø. Neppe. Men, som overskrifta tilseier: Det humpar og går!

Svømming var fokus i haust/vinter, og det går smått om senn framover. Sykling blir det lite av enda, men litt spinning. Ellers er det styrke og løping som gjelder. Kroppen kranglar litt, men ikkje noko alvorleg. Håpar etterkvart eg er sterk nok til å tole å auke treningsmengden. Men: Det er risikosport, så små steg.

Veka så langt: Joggetur mandag (10km), styrketrening på BergenFitness med godgjengen på tysdag, svømming i fantastiske AdO og faktisk intervallar i motbakke med miniane på fotballtreningen i dag. 🙂

IMG_8155

Stå på folkens, våren er like rundt hjørnet! 😉

Student 2.0

Då var det tid for å komme seg i eksamensmodus. 100% jobb er bytta ut med 100% studier den neste veka.

Er det ein ting eg har lært frå studietida, så er det at i eksamensperioden er det ekstremt viktig å halde treninga oppe. Alt blir så mykje lettare då.

Veka har bestått i 1000-meters intervallar (som måtte avbrytes pga. skaden i foten), sirkeltrening på BergenFitness, Stoltzen med Melkesyre,
Crawlekurs og så blir det intervallar og spinning i helga.

Hugs å trene! Det funkar mot alt! Trust me. 🙂

20141107-132237-48157993.jpg

Oppladning til Os Triathlon

Denne veka har eg prøvd å ta det roleg. Rolege langturar på joggefronten og litt spinning. Men så hadde eg så veeeldig lyst å vera med på Stoltzekarusellen, og så måtte eg jo berre på sirkeltrening med godgjengen på Bergen Fitness:

Bergen Fitness <3

Bergen Fitness ❤

Berre litt svømming i dag, så skal eg slappe godt av. Har meld meg på crawle-kurs (jada, litt seint no, kanskje), etter å ha innsett at eg rett og slett ikkje kan crawle. I fjor på Os Triathlon svømte eg bryst, med våtdrakt. Det er ikkje spesielt lurt, i og med at drakten gir veldig mykje motstand ved brystsvømming, i tillegg til at du blir mykje meir sliten enn dersom du crawlar. Men no skal eg endeleg få lært meg grunnleggjande teknikk. Det ser eg fram til!

Ellers er det berre å kaste seg uti, og melde seg på Os Triathlon. No er det fullt i mosjonsklassen, men framleis plassar i konkurranseklassen. Os triathlon er eit sprint-triathlon, det vil seie at det er 750 meter svømming, 20km sykling og 5km løping. Overkommeleg for dei aller fleste, og ikkje minst kjempekjekt. Bli med du og! 🙂 For min eigen del, er målet å forbetre tida mi frå i fjor. Håpar og trur at det skal gå greit. Eg brukte 1time og 35min i fjor, så potensialet for forbetring er jo stort. Men så var det å trene riktig…Svømminga gjekk greit ein periode, men så forsvann motivasjonen litt. Etter knall og fall på sykkel rett før Bergen City Halvmarathon har eg hatt eit anstrengt forhold til klikk-pedalane mine…Sååå….Kremt. Eg har bestemt meg for å byte pedalar og sykle i joggesko. (Oh, no himlar alle syklistane med augene.) Nei, unnskyldingane er mange. Svaret får eg svart på kvitt på søndag. 🙂

Nordnes Sjøbad

20140717-001242-762603.jpg

Eg er ikkje nokon spesielt stor fan av klorvatn, så eg tykkjer difor det er herleg å bade ute på Nordnes Sjøbad. Litt grått og kaldt i været, men det gjorde ingenting. Vannet var 25 grader, så det vart ein oppfriskande svømmetur.

Hadde med meg mini, så det vart roleg svømming med fokus på teknikk. På grunn av været var det nesten ingen andre der, så vi kunne verkeleg boltre oss.