Scottish half marathon here I come

  
I dag set vi oss på flyet og reiser avgarde til Skottland, nærare bestemt Edinburgh. “Vi” er ein gjeng løpevenninner, som har sprunge saman ei god stund no. Eg gledar meg som ein unge! Eg har aldri vore i Skottland før.

Det å kombinere ferie med løp, er heilt genialt. Eg har tidlegare vore med på halvmarathon i Paris og Amsterdam. Reiser du ned eit par dagar før, eller tilbake litt etterpå, får du tid til både springing og det å vera turist. Men eg vil ikkje anbefale å freiste å gå opp i Eiffeltårnet rett etter å ha sprunge. Det gjorde eg i fjor, og det endte med at eg nesten besvimte, for vi hadde ikkje ete skikkeleg etterpå (planlegg gjerne middag ganske kjapt etter løpet!). Bleik og svimmel måtte eg sende min dengang betre halvdel opp dei siste trappene medan eg kasta meg over ein belgisk vaffel dynka i Nutella frå ei bod under Eiffeltårnet. Classy. 

Uansett. Det er ei veldig spesiell atmosfære på løp med mange tusen deltakarar. Eg spring som regel med btc-skjorta mi, så då har eg norsk flagg på ryggen. Då er eg garantert å få tilrop frå andre nordmenn. 🙂

Eg er veldig spent på kva tid eg kjem til å havne på i dette løpet. I utgangspunktet var eg optimist, og skreiv meg inn på 1:48. Diverre er nok ikkje det oppnåeleg. Løpetreningen har fått lide dei siste månadane, og eg merkar at eg har blitt veldig treig. Samtidig har kroppen føltes veldig bra den siste tida, så eg lever jo i håpet om å i alle fall ikkje vera så veldig mykje over det.

Å springe i utlandet krev ikkje så mykje anna enn å springe innanlands. Nokre løp krev legeattest, men det står i såfall opplyst ved påmelding. Så er det berre å finne eit hotell i nærleiken, sjekke ut transportmåtar og finne startområde, opplysningar om henting av nummer osv.  

Bilete frå expoen i Paris i 2014


På løpet i Skottland, er det mogleg å levere inn tøy som du får ved målgang. Tommel opp for det. Eg tek alltid med meg nokre gamle filler eg ikkje er så redd for. I tillegg er det greit å ha ein ekstra genser ved start, som du kan kaste når du byrjar å springe. Eg tek med meg ein gamal Ulvang-gensar med malingflekkar. Her gjeld det å halde seg varm, ikkje å sjå bra ut.

Eg har pakka med meg litt ulike variantar av klede. Langarma, t-skjorte, løpevest, to tightsar, ein kort og ein lang, kompresjonsstrømper, panneband, treningstopp og to ulike oppevaringsbelter for mobil. Flip-belt og Spibelt. Har ikkje heilt bestemt meg for kva for eitt eg skal gå for…I tillegg har eg vanntett etui til mobilen. (Eg har allereie drukna ein iPhone, vil ikkje drukne ein til.) 

Praktiske løysingar for mobiloppbevaring


Ellers pakkar eg alltid joggesko i handbagasjen. Grunnen til det er jo hvis bagasjen skulle forsvinne, har du i allefall joggeskoa. Å springe i nyinnkjøpte joggesko anbefales ikkje. Alt utstyr må vera testa og utprøvd på førehand.

Kofferten er pakka, og eg er klar. Håpar berre ikkje mini har smitta meg med forkjølelsen sin…

  

  

Kompresjonsstrømper

  
Meiningane om diverse kompresjonstøy er mange og delte. Det skortar vel på eintydige vitskaplege bevis for at det faktisk fungerer. 

Sjølv tykkjer eg kompresjonsstrømper er ufatteleg deilig å ha på. Eg svergar til CEP sine, og vekslar mellom strømpene, og såkalla calfs eller “leggar”.

Reklamen lovar mellom anna auka blodgjennomstrømming, mindre stivhet og raskare restitusjon.

Når det gjelder kompresjonstights har eg aldri følt denne effekten, men eg meinar bestemt eg har god effekt av strømpene. No skal det seiast at eg slit litt med åreknutar osv, så det kan jo vera ein av grunnane til at eg kjenner meir effekt enn andre.

  Fordelen med calf-varianten, er at du kan bruke dine eigne løpesokkar. Hygienisk kan det kanskje også vera ein fordel, ellers må du vaske dei etter kvar gong, og då sliter du dei nok fortare ut.

Eg brukar omtrent alltid kompresjonsstrømper/leggar når eg trenar, konkurrerer osv. I tillegg brukar eg dei når eg flyr langt, og dersom eg er veeeldig sliten i beina, søv eg også med dei. (Men det er no heller sjeldan.)

Eg føler rett og slett at eg får “friskare” bein av å bruke dei. Eg føler meg ikkje så tung og sliten i beina etter ei økt, samme når eg er ute og flyr. Då kan eg bli plaga med hovne og trøtte bein, men ikkje når eg har kompresjon på.

Så det var dagens lille tips frå meg, med alle atterhald. Men det går jo an å forsøke, så ser du om det funkar for deg. 🙂

Open water-svømming

  I 2013 framstod symjing utandørs som absurd og alt for kaldt for meg. Men så fekk eg meg ein våtdrakt, og vips så var eg i gang.
Jaja, no har eg støtt på nokre hinder innimellom, men med tålmod, kurs, byte av våtdrakt og litt fram og tilbake, så må eg no seie at eg elskar å symje ute. Denne veka har eg lagt bak meg over 4500meter ute, og det føles berre så utruleg bra. Kven skulle trudd?

Den største aha-opplevinga kom nok då eg fekk meg ny våtdrakt. Eg hadde ei grei drakt frå Zone3, men då eg byrja i 2013 vog eg ca. 8kg meir enn då eg stod på startstreken til Os triathlon i 2014. Drakta var rett og slett blitt for stor! Og det er verkeleg ikkje bra. Eg har lese ein plass at det mest utfordrande med å finne våtdrakt, er å tørre å kjøpe ei som er LITEN nok.  

Nervøs før start i for stor våtdrakt

 

Så det var verkeleg revolusjonerande å få på seg drakta eg no brukar frå Blueseventy: 

 Etter størrelsestabellen er den litt knapp for meg, men i følge symjetrenaren sit den veldig bra. Den er mildt sagt eit h… å få på seg, men når den er på, sit den som eit skudd. Og eg merkar ingenting til den under svømminga. Eg har blitt VELDIG glad i den!

Til tross for eit crawlekurs og mange timar i basseng, har eg enno ikkje blitt nokon flink symjar. Men eg håpar og trur at det kjem seg. Det er uansett deilig å svømme ute, for drakten gir deg så mykje oppdrift at det ikkje spelar så stor rolle om du er ein dårleg symjar. Så til alle som føler dei er håplause til å crawle inne i basseng: Få deg ein våtdrakt og prøv deg ute. Du er sannsynlegvis ikkje så dårleg som du trur!

Eg har også blitt kvitt “panikken” min i vannet *bankibordet*, mykje takka vere svømmetrenar Knut i BTC. Eg måtte rett og slett byrje å puste betre ut under vann. Eg har både pusta ut og inn over vann, og då får eg for lite luft ut, og pustinga vert heilt overfladisk, slik at eg har begynt å hyperventilere. Så no tek eg innimellom nokre ekstra tak før eg pustar, slik at eg er sikker på at eg får ut nok luft, og kan fylle godt på med ny.

Eg har også sett ein del instruksjonsvideoar på nettet, og prøver å bli flinkare med armtak osv. Men her har eg nok litt å gå på. Eg er berre så utruleg nøgd med å ha overvunne panikken, og endeleg føler meg som fisken i vannet (jaja, nesten i alle fall…)

Det er i alle fall godt å vite at eg har distansen inne. No er det berre om å gjere å få opp tempoet. Eg sym framleis aaaalt for seint. Håpar eg klarar å få opp tempoet litt før Axtri, slik at eg får dei ekstra minutta til syklinga. (Alle monner drar!)

 

Vannet ved Krohnegården i solskin.

 
Ei anna utfordring, er temperaturen. Det har jo ikkje vore den varmaste sommaren, så vannet er ganske så kaldt for tida. Eg tykkjer det er heilt greit no, men eg er bekymra for Axtri. Noko seier meg at det kjem til å bli KALDT i fjorden i år. Rekordstore snømengder i fjellet, og manglande sommarvarme gjer jo sitt til å halde temperaturen nede…

Eg tykkjer ikkje det er så ille når eg først kjem i gang, men merkar det fort når eg stoppar opp, og når eg kjem på land. Neoprensokkar hjelper. Eg har eit par frå Huub som har funka veldig godt, men no får eg gnagsår av dei, så eg må ha meg eit par nye. Hanskar brukte eg før, men har slutta det sidan det ikkje er lov i konkurranse. (Greit å førebu seg mest mogleg reelt…) Eg brukar også alltid to badehetter, samt øyreproppar. Det hjelper. Eg må nok også bruke neoprenhette på Axtri, men det må eg øve meg meir på. Den har stropp under halsen, og det gir meg kjensla av å bli kvalt…Håpar dette også har betra seg no når panikken er vekke.

Så tips til deg som vil symje ute: Få deg ein god våtdrakt som PASSAR. Sjekk bruktmarkedet! Mange illusjonar som har gått i dass, så mykje nesten ubrukt til sals.

Ellers treng du omtrent berre det som du ellers brukar til symjing: Badehette, symjebriller (ikkje nødvendig med utandørsbriller, men kan vera greit. Litt smak og behag.), øyreproppar om du treng det (kan være lurt i kaldt vann), neoprenhette, neoprensokkar, og eventuelt neoprenhanskar er også valfritt, men kan være greit på kalde dagar. (NB: Sokkar er lov i konkurranse, men det er ikkje hanskar.) 

Det er også kjekt å ha ei gps- klokke som målar distanse, men har du ikkje dette, kan du måle opp distansen på google maps i ettertid. Då veit du i alle fall sånn ca. kor langt du har svømt. Eller hiv deg på ein midtlivskrise-mann som har gått i gadget-fella. Han loggar sannsynlegvis både tid, fart og distanse.

Det viktigaste av alt, er at du aldri må symje åleine. Få med deg ein venn eller tre, eller meld deg inn i ein klubb. BTC har masse uorganisert utandørssymjing no om sommaren.

Lukke til!

2xu

2xu22xu3

Som veldig mange triatletar, er eg veldig fan av 2xu-produkta. Vurderer å få meg ny våtdrakt (den gamle har diverre blitt litt for stor, meir om den i eit seinare innlegg), og då kjem eg nok til å gå for ein frå 2xu. Av andre 2xu-produkt har eg ein trishorts, ein vanleg shorts, ein termal tights og ein vanleg tights. Skal også investere i nye kompresjonsstrømper eller calf guards.

Når det gjeld tightsen, er eg nok mest nøgd med thermal-varianten. Den er mindre gjennomsiktig, og eg tykkjer den gir litt betre kompresjonseffekt. Den er jo litt varmare, men for ein frysepinn som meg, gjer det absolutt ingenting.